Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

2o STAND-UP COMEDY DOUBLE-BILL (Σαν φεστιβάλ δήμου φαίνεται!)

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Δεκέμβρη το "The Two Days Before Xmas Stand-Up Comedy Double Bill (μα είναι τώρα αυτός τίτλος για παράσταση;!)" στο Nixon.


Τι συγκίνηση να επιστρέφω στο χώρο που φιλοξένησε το «Αντί Διδακτορικού» και τι χαρά να συνεργάζομαι με τον σταντ-απ κωμικό Λάμπρο Φισφή. Η παράσταση έπεσε δυστυχώς θύμα των απεργιών των ΜΜΜ και η προσέλευση δεν ήταν η επιθυμητή (πωπωπω, τι ξιπασιά είναι αυτή που με έπιασε;!) αλλά όσοι ήρθαν πέρασαν καλά! Κι εμείς επίσης!

Ο Λάμπρος Φισφής στο Nixon.

Αντιγράφω από το δελτίο τύπου: οι σταντ-απ κωμικοί Δημήτρης Δημόπουλος («Υπερπαραγωγή», «Αντί Διδακτορικού») και Λάμπρος Φισφής (σεναριογράφος της κωμικής σειράς «Η γενιά των 592 ευρώ»), στην πρώτη τους κοινή εμφάνιση, βγαίνουν και τα λένε με τα μικρόφωνά τους, μια μέρα πριν βγουν τα μικρά και τα πουν με τα τρίγωνά τους. Το εορταστικό μενού της παράστασης περιλαμβάνει δύο γενναίες μερίδες σταντ-απ για κυρίως πιάτα και μία πανδαισία αυτοσχεδιασμών των δύο κωμικών για επιδόρπιο.

Μα τι κάνουν αυτοί εδώ καθισμένοι;! 

Τι κάνουμε καθισμένοι; Κωμικούς αυτοσχεδιασμούς, τι άλλο! Μιας και ο Λάμπρος κάνεις improv-comedy στην Ολλανδία με μια ομάδα, είπα να εκμεταλλευτώ την εμπειρία του και να παρουσιάσουμε 2-3 αυτοσχεδιασμούς στο κοινό μας. Ασχέτως που από 2-3 έγιναν 5. Η φωτογραφία πάνω είναι από τον αυτοσχεδιασμό όπου ο Λάμπρος και εγώ είμαστε σε ένα γραφείο συνοικεσίων και πρέπει να απαντάμε αλφαβητικά ο ένας στον άλλον! Έπρεπε δηλαδή η πρότασή μας να ξεκινά από το επόμενο γράμμα που άρχισε η προηγούμενη πρόταση, πού να κάθομαι να σας εξηγώ τώρα...

Το επόμενο νταμπλ-μπιλ είναι για τις 23.02.11! Με ποιον;... Έκπληξη!

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

AΔ@CHQ

Όταν σπούδαζα στα ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων, στο πρόγραμμα της σχολής υπήρχε και το εργαστήριο αεροπορικών ναύλων, όπου μεταξύ άλλων έπρεπε να μάθουμε και πολλούς τριγράμματους κωδικούς αεροδρομίων! Και εντάξει, η Αθήνα είναι ΑΤΗ, υπήρχαν όμως και μερικοί εντελώς τώρα-αυτό-γιατί-το-γράφουν-έτσι κωδικοί, όπως η Θεσσαλονίκη (SKG), η Μυτιλήνη (MJT) και τα Χανιά (CHQ)! Μα τι σας έφταιξαν τα Χανιά και τους δώσατε τέτοιο κωδικό;! Για να τους παρηγορήσω λοιπόν, πήγα και παρουσίασα το «Αντί Διδακτορικού» στο Club Zero, να σκάσει λίγο το χειλάκι τους...

Μην πει κανείς πως κλέβω φωτογραφίες άλλων εκδηλώσεων...

...και τις παρουσιάζω ως δικές μου παραστάσεις...
  
...ορίστε! Να με κι εγώ επί σκηνής στα Χανιά!

Όλα καλά, όλα ωραία, το κοινό των Χανίων φανταστικό, αλλά... βρε παιδιά, γιατί τόσο τσιγάρο; Λυπηθείτε τον κυριούλη που μιλάει τόση ώρα πάνω στη σκηνή! Τα ξαναλέμε σύντομα στην Κρήτη, έτσι τουλάχιστον φαίνεται! ;)

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

My old art tamis

Ή «μάθε τέχνη κι άσ' τηνα, κι αν πεινάσεις, πιάσ' τηνα». Ξεκίνησα σήμερα τη μετάφραση για την ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας "Gnomeo and Juliet".



Όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε τι ψείρας γίνομαι με τις μεταφράσεις, όσοι δεν με ξέρετε μπορείτε να ρίξετε μια ματιά εδώ, και να καταλάβετε γιατί το είχα αφήσει το άθλημα. Αφού λοιπόν λύθηκαν κάποια ζητήματα που με εμπόδιζαν να αναλάβω τη μετάφραση, την ανέλαβα. Κάθισα λοιπόν πρώτα να δω την ταινία. Δεν περνά το πρώτο λεπτό και σκάει ο πρώτος εφιάλτης! Το εναρκτήριο σονέτο από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»!!! Ευτυχώς όχι όλο, μόνο η αρχή του...

Two households, both alike in dignity,
In fair Verona, where we lay our scene,
From ancient grudge break to new mutiny,
Where civil blood makes civil hands unclean.

Που να σου $%&*(#!!! Και δεν είναι που είναι έμμετρο, είναι που πρέπει να κολλάει στο στόμα του ήρωα που τα λέει, στις παύσεις που κάνει και να μην είναι τόσο φρικιαστικό όσο μπορεί να είναι, επειδή είναι για ταινία που απευθύνεται σε παιδιά! Ιδού το αποτέλεσμα:

Εξίσου σεβαστοί είναι δυο οίκοι
'Κεί στη Βερόνα, σκηνή μας για το δράμα
Έχθρα παλιά γεννά νέα φρίκη
Κι ένας θνητός σ' άλλο θνητό ανοίγει τραύμα

Το τελευταίο στίχο τον μετέφρασα πρώτα «αίμα θνητού, χέρι θνητού λερώνει», μα τα κρατάω για τη μετάφραση του «Σουίνι Τοντ» αυτά τα αιματοκυλισμένα! Μόλις τελείωσα το πρώτο μέρος της ταινίας, οπότε είπα να γράψω κάτι, για να γιορτάσω την επιστροφή μου στη μετάφραση!

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Διαβατήριο στο γέλιο!

Είχα τάξει μία οργανωμένη διαδικτυακή αναμετάδοση του «Αντί Διδακτορικού» μετά την πρώτη που έκανα το καλοκαίρι. Είναι να μην τάξω τελικά κάτι: πρόχθές στις 25/11 πραγματοποιήθηκε η τελευταία παρουσίαση του μονολόγου μου στο PassPort στον Πειραιά, η οποία αναμεταδόθηκε μέσω διαδικτύου με την αρωγή του tvxs.gr και του neolaia.gr. Περάσαμε πολύ ωραία, και εγώ, και τα 120+ άτομα που ήταν εκεί, και τα τα 600+ άτομα που παρακολούθησαν την παράσταση μέσω διαδικτύού!

Αυτή η φωτογραφία μπορεί να είναι πιο καθαρή...
...αλλά αυτή είναι πιο φωτεινή!

Για να γιορτάσω λοιπόν το τέλος των παραστάσεων του «Αντί Διδακτορικού» εντός Αττικής τουλάχιστον, είπα να ανεβάσω ένα βιντεάκι από την τελευταία μου παράσταση πέρσι στο Nixon!


Φύγαμε για «Υπερπαραγωγή»! Στην οποία το εισιτήριο δεν κοστίζει 70 ευρώ, όπως ανακοινώθηκε στην ιστοσελίδα γνωστού οδηγού πόλης...

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

Σε λέω, πήγα και Επτάλοφο!

Αλλά αυτό δεν μας αφορά και τόσο! Το «Αντί Διδακτορικού» πήρε πάλι το τρένο και ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για τέσσερις παραστάσεις στο θέατρο Σοφούλη. Η πρώτη παράσταση ήταν την Πέμπτη 18/11 και μπορεί η προσέλευση να ήταν περιορισμένη, όμως η παράσταση πήγε καταπληκτικά. Προσωπικά θεωρώ πως ήταν η καλύτερη από τις τέσσερις, αλλά μη βγει παραέξω και θιχτούν όσοι είδαν τις υπόλοιπες!

Κλασικά, σκοτεινές φωτογραφίες...

...και το κοινό να αχνοφαίνεται!
Την επόμενη μέρα όμως, την Παρασκευή 19/11 η προσέλευση αυξήθηκε! Μπορεί σε απόλυτους αριθμούς η αύξηση να φαντάζει μικρή, όμως ποσοστιαία είχαμε μια άνοδο της τάξεως του 200%! Έτσι, για να γίνει καταονοητό πως τα νούμερα μπορούμε να τα μεταφράζουμε όπως θέλουμε εμείς.


Πατάμε κλικ, και μεγαλώνει η εικόνα!
 Το Σάββατο 20/11... είχαμε ιστορίες! Ξεκινάω την παράσταση και ακούω ένα κομπολόι να παίζει στο κοινό. Σκέφτομαι «δεν μπορεί, θα σταματήσει», αλλά όχι! Εκεί, να βαρά, σε σταθερό ρυθμό. Και αυτή είναι η λέξη-κλειδί: ο ρυθμός. Να προσπαθώ εγώ να τρέξω το κείμενό μου στις ταχύτητες που πρέπει για να βγει αστείο, και να έχω έναν κεχριμπαρένιο μετρονόμο να μου κρατάει άλλο ρυθμό! Ευτυχώς το κοινό χειροκρότησε πολύ νωρίς στην παράσταση σε ένα αστείο, οπότε γραπώνομαι στο χειροκρότημα και λέω «να χειροκροτάτε πιο συχνά, έτσι δεν μπορείτε να παίζετε ταυτόχρονα και κομπολόι». Γελάει όλο το κοινό. Σε μια ατάκα όμως, χωρίς λόγο και αιτία, πετάγεται μια φωνή από το κοινό και μου τη λέει. Αναγκάστηκα να περάσω στην αντεπίθεση: «γιατί είμαι σίγουρος πως είσαι εσύ με το κομπολόι;». Το κοινό πεθαίνει στα γέλια, εγώ κρατάω μια τεράστια παύση και λέω «θα μπορούσα να πω πολλές κακίες, αλλά γίνομαι κάφρος αργότερα στο μονόλογο». Και συνέχισα. Ηθικό δίδαγμα: μην τα βάζεις με τον τύπο με το μικρόφωνο, αυτόν πλήρωσε ο κόσμος να ακούσει, όχι εσένα.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση...

...να αποκαλύψω που καθόταν...

...ο τύπος με το κομπολόι!
Και έτσι φτάσαμε στην τελευταία παράσταση του «Αντί Διδκακτορικού» στη Θεσσαλονίκη. Μια παράσταση-ποταμός, αφού συχνά πρόσθετα πράγματα που έζησα αυτές τις 12 φορές (8 παραστάσεις την προηγούμενη σεζόν και 4 παραστάσεις τώρα) που ήμουν Θεσσαλονίκη. Σε αυτή την παράσταση δεν τράβηξα φωτογραφίες στο τέλος το κοινό να χειροκροτά, προτίμησα να το μαγνητοσκοπήσω!



Και κάπου εδώ πέφτει οριστικά η αυλαία του «Αντί Διδακτορικού» για τη Θεσσαλονίκη. Για την Αθήνα, η αυλαία θα πέσει οριστικά και αμετάκλητα στις 25/11 όπου θα γίνει μια παράσταση στο PassPort στον Πειραιά, έναν καινούργιο πολυχώρο ανάμεσα στο σπίτι της γιαγιάς μου και το δημοτικό σχολείο που πήγαινα! Η παράσταση αυτή θα μεταδοθεί διαδικτυακά από το tvxs και το neolaia.gr Και την επόμενη μέρα, έχω την πρεμιέρα της «Υπεραπαραγωγής»!

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Τον καλύτερο επίλογο για τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη δεν τον έγραψα εγώ, αλλά ο George Dreamer σε μια ανάρτηση του, η οποία με συγκίνησε πάρα πολύ. Ευχαριστώ πολύ!

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Μα είναι τώρα αυτός τίτλος για παράσταση;!

Ντροπή μου που άργησα τόσες μέρες να γράψω για την παράσταση σταντ-απ που κάναμε μαζί με τον Θωμά Τσαλαπάτη στο Nueva Trova για να γιορτάσουμε την πανσέληνο του Οκτώβρη. Εξού και ο τίτλος: Full moon stand-up comedy double-bill. Με το που έκλεισαν και οι τελευταίες λεπτομέρειες για την παράσταση, άρχισα να ψάχνω για μια φωτογραφία που να μου αρέσει για να φτιάξω ένα αφισάκι και αυτή που μου άρεσε περισσότερο είναι αυτή αριστέρα: και μικρόφωνο έχει, και πανσέληνο έχει, και μια χαρά αισθητική έχει. Μη σου πω θυμίζει και λίγο Ρόθκο. Που Ρόθκο έχει και ο Θωμάς στο μπλογκ του! Οπότε έχουμε μια σύμπνοια αισθητικής, που σημαίνει πως έφτιαξα το αφισάκι και απλώς του το παρουσίασα και του είπα «αυτό είναι»!


Ήρθε η μέρα της παράστασης και οι προσέλευση του κοινού για μία παράσταση που είχε μόλις 4 μέρες για να επικοινωνηθεί ήταν απίστευτη! Αλλά και η παράσταση ήταν πολύ ξεχωριστή, ειδικά για μένα, που είχα να παίξω με κάποιον άλλον κοντά 3 χρόνια. Είχα ξεχάσει πόσο αγχώνεσαι όταν βλέπεις κάποιον άλλον στη σκηνή και κάτι πάει στραβά, αλλά και πόσο χαίρεσαι όταν κάτι πάει πολύ καλά και το κοινό ξεκαρδίζεται με ένα καλό αστείο.

Τέλος παράστασης!

Η έκτακτη αυτή παράσταση πέτυχε το στόχο της, που ήταν τα πειστούν οριστικά και αμετάκλητα οι ιδιοκτήτες του Nueva Trova πόσο ταιριάζει μια παράσταση σταντ-απ στο χώρο τους, οπότε το ίδιο βράδυ κιόλας δώσαμε τα χέρια και με χαρά σας ανακοινώνω πως η «Υπερπαραγωγή» θα παρουσιάζεται εκεί από 26 Νοέμβρη! Αλλά σκεφτόμαστε να κάνουμε και κάποιες έκτακτες double-bill παραστάσεις με συμμετέχοντες-έκπληξη! Μέχρι τότε, τα λέμε!

ΥΓ Να κι ένας Ρόθκο, για να έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα η ανάρτηση αυτή. Ναι, το ξέρω, είναι ένα κόκκινο τετράγωνο σε ένα μαύρο φόντο, πρέπει να δεις τον πίνακα μπροστά σου για να καταλάβεις γιατί δεν είναι απλώς «ένα κόκκινο τετράγωνο σε ένα μαύρο φόντο»!

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Για λέγε, βρε Στίβεν...

Μόλις απομαγνητοφώνησα την απάντηση που μου έδωσε ο Στίβεν Σόντχαϊμ στο ερώτημα που του έθεσα πριν 10 μέρες!

Translating your work, what comes first, the words or the music? Should one go for the tricky rhyme and put that extra note in?

Ah, the translations... I have very, very mixed feelings about translations. First of all, I don't think any work -musical work- is translatable, that includes opera. I think the music of any given opera or musical reflects the language of the country that it's written in. German music is german because of the german language, and the same thing is true with french music. The language, the spoken language dictates the music. I don't mean that the composer writes the full libretto, but the reflection of the national language [dictates the music]. Therefore, when it comes to translating it's very, very different. You can convey a sense of something, certainly, but the reflection of western music, like mine, I don't know what you 'd do when you get to a language so different. Certain languages reflect each other better than others... I know, I'm not answering your question. But, obviously, I don't like the augmentative extra note you put it, but I can certainly understand why. How can you translate something into Finnish when each noun is THAT long?

Το κοινό γελάει, και η συζήτηση συνεχίζεται.

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Putting it together

Χθες έκανε πρεμιέρα το «Δε Λουκ», οπότε σήμερα έχω χρόνο να γράψω για κάτι που έγινε πριν μία εβδομάδα. Μέσα στα τρεχάματα των προβών, μέσα στο χαμό των προετοιμασιών, μέσα σε όλα, εγώ σηκώθηκα κι έφυγα για ένα ταξίδι αστραπή στο Λονδίνο, όπου είχα καταφέρει να βρω εισιτήριο για να παρακολουθήσω την εκδήλωση "Stephen Sondheim in Discussion" στο θέατρο Donmar Warehouse στο πλαίσιο των εορτασμών των 80χρονων του συνθέτη. Όταν βγήκαν τα εισιτήρια για την εκδήλωση στο διαδίκτυο, ήμουν στημένος πάνω από το λάπτοπ και κατάφερα να βρω ένα από τα περίπου 250 εισιτήρια που εκδόθηκαν (και τα οποία όπως μας είπαν τη βραδιά της ομιλίας, εξαντλήθηκαν σε 18 λεπτά)! Όταν συνήλθα από το σοκ πως θα έβλεπα και θα άκουγα τον συνθέτη/στιχουργό που με έχει βοηθήσει όσο λίγοι με το έργο του, έκλεισα και τα αεροπορικά μου εισιτήρια, κανόνισα τη διαμονή μου και συνέχισα τη ζωή μου.

Κάποια στιγμή, ήρθε η ώρα να φύγω για Λονδίνο. Ετοίμασα το λιγοστά μπογαλάκια μου για τις σκάρτες 2 ημέρες που θα πήγαινα, έκλεισα να δω και το μοναδικό μιούζικαλ που παίζεται Κυριακή εκεί, μιας και τα θέατρα έχουν αργία εκεί, φόρτωσα το κινητό με mp3 έργων του Σόντχαϊμ και την έκανα για αεροδρόμιο. Προσγειώθηκα, πήγα στην απογευματινή παράσταση, πήγα στους φίλους που θα με φιλοξενούσαν και την επόμενη μέρα, ξημέρωσε η πολυπόθητη μέρα. Μια βόλτα στο πάρκο, μια επίσκεψη σε έναν Άγγλο συνάδελφο σταντ-απ κωμικό και ατελείωτα ταξίδια στα μετρό και τα λεωφορεία του Λονδίνου έκαναν να περάσουν γρήγορα οι ώρες μέχρι τη στιγμή που έφτασα στο θέατρο για να παραλάβω το πολύτιμο τικέτο μου.


Στο ίδιο θέατρο παιζόταν και το "Passion" ένα έργο που είναι κομματάκι σημαδιακό για τη σχέση μου με το έργο του Σόντχαϊμ. Ήταν 1994 και ήμουν διακοπές στη Νέα Υόρκη, όπου παιζόταν το έργο για πρώτη φορα, δεν γνώριζα όμως τότε το έργο του κυριούλη αυτού, γι' αυτό και πήγα και είδα όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία τουρίστο-μιούζικαλ. Κάμποσο καιρό αργότερα, σε κεντρικό δισκοπωλείο στην Αθήνα είδα το CD της παράστασης και είπα να το πάρω να το ακούσω, να δω ποιος είναι αυτός ο κύριος Σόντχαϊμ που έκλεψε το βραβείο Τόνυ καλύτερου μιούζικαλ για το 1994 από το πολυαγαπημένου μου "Beauty and the Beast". Βάζω να το ακούσω. Ακρόαση πρώτη, αντίδραση: «τι μαλακία είναι αυτή;!». Ακρόαση δεύτερη, αντίδραση: «τι μαλάκας ήμουν;!».


Μην ξεχνάτε, ήταν ακόμα τα μέσα τις δεκαετίας του 90, το ίντερνετ δεν ήταν ακόμα αυτό που είναι τώρα, οπότε το να μάθω περισσότερα ήταν κομματάκι δύσκολο. Όταν βρέθηκα στη Γερμανία για να δουλέψω το καλοκαίρι του 1996, αγόρασα ένα ακόμα έργο του. Όταν επέστρεψα στη Γερμανία το καλοκαίρι του 1997 στην ίδια δουλειά ο σκοπός ήταν ένας: να αγοράσω όσα περισσότερα CD με έργα του μπορούσα.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ταμείο του θεάτρου Donmar Warehouse. Είναι Δευτέρα, 11 Οκτώβρη 2010, τοπική ώρα 17:20 (περίπου) και κρατώ στα χέρια μου το εισιτηριάκι μου. Και ενώ ξέρω πως η παράσταση που ακολουθεί είναι σολντ-άουτ για όλη τη διάρκεια που θα παίζεται, ρωτώ για το τυπικό της υπόθεσης, να μην το μετανιώνω όπως μετανιώνω που δεν ήξερα τι έχανα τότε, το 1994, που πέρασα έξω από το θέατρο που παιζόταν το ίδιο έργο:

Εγώ: I'm going to ask, although I know the show's sold-out. Are there any tickets available for tonights performance.
Ταμίας: Yes, sir, but only for standing.
Εγώ με εγκεφαλικό: ...
Ταμίας: They cost 7,50 pounds.
Εγκεφαλικό με εγώ: ...
Ταμίας: Would you like one?
Μια φωνούλα από μέσα μου: YES!!!


Παρέμεινα κύριος, δεν άρχισα να χορεύεω και να τραγουδώ στους δρόμους του Λονδίνου και απλώς περπάτησα μέχρι την πλατεία δίπλα να πάρω έναν καφέ να συνέλθω, στέλνοντας ενημερωτικά SMS προς φίλους που θα χαίρονταν με τη χαρά μου. Μεταξύ εσπρέσσο και έναρξης της ομιλίας πρέπει να έλεγξα άπειρα αμέτρητες φορές την τσέπη μου πως δεν είχα χάσει τα εισιτήρια μου.

Και έφτασε η ώρα για την ομιλία, που ήταν και ο σκοπός αυτού του ταξιδιού. Μέσα την πορτούλα, πάνω τα σκαλάκια και στη θεσούλα μου στο θέατρο στον εξώστη, όπου βλέπω το εξής θέαμα.


Ω, ναι. Ήμουν ακριβώς στην ευθεία που θα κάθονταν ο Στίβεν Σόντχαϊμ και ο συντονιστής της συζήτησης. Καθίσαμε όλοι, και ξαφνικά ένα χειροκρότημα από την πλατεία μάς γνωστοποίησε πως οι ομιλητές είχαν μπει στην αίθουσα αλλά τα κακομοιράκια του εξώστη έπρεπε να περιμένουμε και τρία δευτερόλεπτα μέχρι να τους δούμε! Η «εγγραφή ήχου» στο κινητό είχε ήδη πατηθεί. Ο συντονιστής μάς ανακοινώνει πως το πρώτο ημίωρο θα μιλησει ο ίδιος με τον Σόντχαϊμ και το δεύτερο ημίωρο η συζήτηση θα ανοίξει στο κοινό όπου ο συνθέτης θα δεχτεί ερωτήσεις, ασδφρ ποξαλ οιθαξσ 048σδφμμα αδσφκχψχζω λδ αοακσδλ. Αυτά πρέπει να είπε μετά, δεν πολυκαταλάβαινα, γιατί στο μυαλό μου είχε κολλήσει πώς να συντάξω την ερώτηση που ήθελα να θέσω.

Πολύ ωραία πραγματάκια ακούστηκαν, που είτε τα είχα ήδη διαβάσει σε άρθρα ή ακούσει σε συνεντεύξεις, αλλά εντάξει, εδώ είχαν μοιράσει τη διαφορά απόστασης και το Βουνό και ο Μωάμεθ, ας μην το κουράζω. Και αρχίζουν οι ερωτήσεις του κοινού, το χέρι μου τινάζεται, αλλά όπως ήταν φυσικό ο συντονιστής έδωσε το λόγο σε άτομο στην πλατεία. Δεύτερη ερώτηση, και ο συντονιστής αγνοεί επιδεικτικά τον εξώστη και ένας πιο δίπλα μου λέει "up here" και ο συντονιστής στρέφει το βλέμα του ψηλά. Θες που ήμουν ψηλότερος, θες που γυάλιζε η καράφλα, θες που η ανάγκη να ρωτήσω με έκανε να λάμπω σαν φάρος, ο συντονιστής δείχνει εμένα και λέει "go ahead, sir".

Αυτό που κατάλαβες, φίλε αναγνώστη. Εγώ θα ρωτήσω τον άνθρωπο του οποίου το έργο με έχει συντροφεύσει τόσα χρόνια σε σχέσεις μου, σε αποφάσεις μου, στα πάντα. Και αυτός θα μου απαντήσει. Τι ρώτησα; Τι απάντησε; Όταν βρω λίγο χρόνο, θα απομαγνητοφωνήσω ακριβώς τι ειπώθηκε και θα τα ανεβάσω, είχε να κάνει πάντως με το θέμα της μετάφρασης. Η ομιλία τελείωσε και είχα περίπου μισή ώρα να ξεμουδιάσω από την εμπειρία αυτή και να ηρεμήσω για να δω την πρώτη μου παράσταση έργου του. Του έργου που δεν είδα τότε. Του έργου που με αφύπνισε.

Οι πρωταγωνιστές της παράστασης.


Περιμένοντας πιάσαμε κουβέντα με άλλους δύο ορθίους, που ήταν και αυτοί στη συζήτηση πριν. Θα περιαυτολογήσω, αλλά μόλις αναφέρθηκε πως η μόνη ενδιαφέρουσα ερώτηση που τέθηκε ήταν αυτή περί μετάφρασης, δεν άντεξα, το είπα "I asked that question". Είχαμε ήδη συστηθεί, οπότε είχα πει πως είμαι από την Ελλάδα οπότε δέχτηκα το σχόλιο "I thought it must have been someone from Portugal or Spain, because of the accent". Πάει, τέλος, έχω προφορά χώρας σε οικονομική κατάρρευση, δεν σώζεται με τίποτα.

To θέατρο Stephen Sondheim στη Νέα Υόρκη.

Δεν θέλω να γράψω άλλα αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω αν ευχαριστήθηκα την παράσταση ή όχι, ήμουν πολύ θολωμένος με το τι είχε συμβεί, τι συνέβαινε και τι αντίκτυπο είχαν όλα αυτά. Το μυαλό μου στρόφαρε σε διάφορα επίπεδα. Ας κλείσω λέγοντας απλώς πως αυτό το ταξίδι στο Λονδίνο έκλεισε παλιούς κύκλους και άνοιξε καινούργιους. Όπως έγραψε και ο ίδιος, putting it together, that's what counts! Πάμε φινάλε!

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Χτύπα «Ξύλινα»!

Οι πρόβες του «Δε Λουκ» συνεχίζονται, η αναζήτηση χώρου για την «Υπερπαραγωγή» επίσης, οπότε ο χρόνος μου είναι περιορισμένος! Όχι όμως τόσο ώστε να μην κάνω μια έκτακτη παράσταση του «Αντί Διδακτορικού»! Τόσο όμως ώστε να γράψω για αυτήν 3 μέρες αφού έγινε...


Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μουσικές Δευτέρες» του Δήμου Καισαριανής, γι' αυτό και βλέπετε όλες αυτές τις νότες να με κοσμούν. Εκεί βρέθηκα ύστερα από πρόσκληση του Γρηγόρη Τσιάμη, τον οποίο και ευχαριστώ για την πρόσκληση και την υποστήριξη. Ήταν μια εκδήλωση με δωρεάν είσοδο, οπότε περίμενα μια κάποια προσέλευση αλλά όχι αυτό που έγινε! Περίπου 150 άτομα ήρθαν για να δουν το «Αντί Διδακτορικού», αρκετοί εκ των οποίων το έβλεπαν για πολλοστή φορά!!!

Ευχαριστώ τον Γιάννη Σκλάβο για τη φωτογραφία!

Χαμός λοιπόν στις 27/09/10 στην Καισαριανή! Πέρα από τα θετικά σχόλια που άκουσα, τα συγχαρητήρια που δέχτηκα και όλα αυτά τα συναφή (καταλαβαίνετε, δεν θέλω να μακρυγορώ, είμαι ταπεινός), το κυριότερο ήταν πως ευχαριστήθηκα την παράσταση τόσο, που δεν κατάλαβα πότε τελείωσε! Μου είχε λείψει το να είμαι πάνω σε σκηνή, και δεν βλέπω την ώρα να ξεκινήσω την «Υπερπαραγωγή» μου. Ας δούμε όμως, τι έγινε στα «Ξύλινα»...

Πώς;! Μια άδεια θέση! Αίσχος...

Τι;! Κι άλλη άδεια θέση! Ντροπή...

Η άδεια θέση δεξιά είναι η ίδια με την πάνω, εντάξει;!

Πραγματοποιήθηκε λοιπόν και η παράσταση του «Αντί Διδακτορικού» που είχα υποσχεθεί. Μένει να κάνω άλλη μία, η οποία θα αναμεταδοθεί ζωντανά μέσω διαδικτύου! Αλλά ως τότε, υπομονή...

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Κοίτα το πουλάκι!

Και καθώς σιμώνουν οι πρεμιέρες, κορυφώνονται και οι προετοιμασίες: πρόβες, πρόβες και... φωτογραφίσεις! Προχθές έκανα τη φωτογράφισή μου για τις φωτογραφίες του δελτίου τύπου της «Υπερπαραγωγής» και το αποτέλεσμα με χαροποίησε ιδιαίτερα.

Τις φωτογραφίες τράβηξε η Κατερίνα Πασπαλιάρη.

Τις επεξεργάστηκε μετά ο Κωνσταντίνος Μπελιάς.

Και χαζοπόζαρα εγώ!

Η φωτογράφιση έγινε στο Bios όπου και θα παίζεται η «Υπερπαραγωγή» . Η πρεμιέρα είναι την 1η Οκτώβρη και η παράσταση θα παίζεται κάθε Παρασκευή ως τα τέλη Ιανουαρίου.

Αυτά προχθές, γιατί χθες είχαμε τη φωτογράφιση για το «ΔΕ ΛΟΥΚ» που γράφω και σκηνοθετώ. Εκεί λοιπόν δεν χρειάστηκαν κόνσεπτ και χαζομάρες γιατί και οι τρεις ηθοποιοί είναι... εκνευριστικά φωτογενείς να το πω, απαράδεκτα ταλαντούχοι να το πω, ας μην πω τίποτα, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες!

Τη φωτογράφιση έκανε ο Δημήτρης Ευλαμπίδης.

Την παραγωγή κάνει ο Γιώργος Κατινάς.

 Και σοβαροπόζαραν οι Ευαγγελία Καρακατσάνη,
Δημήτρης Παπαδάκης και Ειρήνη Ψυχράμη.

Αυτή η πρεμιέρα είναι στις 17 Οκτώβρη στο Void. Και μετά ακολουθεί η πρεμιέρα του μιούζικαλ «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει» που θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά στο Bios. Περισσότερα σε άλλο ποστ!

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Παθέτικ!

Μια σκηνή  από το έργο "Company" των Τζορτζ Φερθ και Στίβεν Σόντχαϊμ (στο βίντεο είναι μεταξύ 3:58 και 4:16):

MARTA: How many Puertoricans do you know?
BOBBY: Err... Let's see. There's this guy at work, and there's this...
MARTA: How many blacks?
BOBBY: See, frankly, I just seem
to be meeting people like myself.
MARTA: God, talk about pathetic!

Κάπως έτσι θα έπρεπε να αισθανθώ κι εγώ, όταν το ρήμαδο-προφίλ μου άρχισε να μου υποδεικνύει πως οι συνκαράφλες φίλοι μου έχουν βρει φίλους.

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Γεια, είμαι ο Σπόρτι!

Σήμερα το πρωί, αλλά πρωί-πρωί, μιλάμε στις 10:00, μετά από ελάχιστο ύπνο, βρέθηκα στο στούντιο για να μεταγλωττίσω... Δεν ήξερα τι. Το έμαθα με το που πήγα εκεί. Όταν λοιπόν σκάσουν τα επεισόδια της σειράς κινουμένων σχεδίων "Barbie Fashionista" στο ίντερνετ, θέλω να ξέρετε πως ο ηθοποιός που κάνει τον Σπόρτι είμαι εγώ. Και ξεστόμισα ατάκες όπως:

«Ουάου, είσαι πολύ όμορφη!»
«Θα προλάβετε να αλλάξετε; Η λιμουζίνα θα έρθει σε 15 λεπτά.»
«Μα έφερες μαζί σου και το γουρουνάκι;»

Γεια, είμαι ο Σπόρτι!
Μα, για μισό λεπτό! Ποιο είναι αυτό το τραγούδι που ακούγεται στην ιστοσελίδα της σειράς; Όχι, δεν με γελούν τα αυτιά μου είναι το "Barbie Girl" του συγκροτήματος Aqua. Μα η Mattel, η εταιρία που βγάζει την Μπάρμπι, δεν ήταν στα δικαστήρια κάποτε με το συγκρότημα επειδή κορόιδευαν το προϊόν τους;!


Μα φυσικά, καλά θυμάμαι! Επίσης καλά θυμάμαι πως η ίδια εταιρία δεν είχε δώσει άδεια να χρησιμοποιηθεί η Μπάρμπι στο πρώτο "Toy Story" επειδή δεν ήθελαν η Μπάρμπι να έχει συγκεκριμένη κίνηση και φωνή, καθώς κάθε κορίτσι φαντάζεται διαφορετικά πως κινείται και μιλά η Μπάρμπι του (όντως, κάτι τέτοιο είχαν πει!). Και μετά η ίδια εταιρία κυκλοφόρησε (και συνεχίζει να κυκλοφορεί) ταινίες κινουμένων σχεδίων, επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί η Μπάρμπι στο "Toy Story 2" και φυσικά να παίξει μαζί με τον Κεν πολύ μεγαλύτερο ρόλο στο "Toy Story 3".

Πολύ ασχολήθηκα. Να και ένα βιντεάκι που μας δείχνει τι παθαίνουν τα κοριτσάκια που παίζουν με τέτοιες κούκλες!



Α! Και κάτι τελευταίο: εδώ είναι η Ελληνίδα Μπάρμπι.
ΤΩΡΑ ασχολήθηκα πολύ.

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Πότε...

...δεν θα ακουστούν οι αυτοσχεδιασμοί που κάναμε στην ηχογράφιση των ομαδικών σκηνών για τη μεταγλώττιση του «Σρεκ κι εμείς καλύτερα» που βγαίνει σήμερα στους κινηματογράφους. Έτσι, δεν θα με ακούσετε ποτέ στη σκηνή του χορού των μαγισσών να φωνάζω «έλα, να πάρουν φωτιά τα πατώματα, έλα, να λιώσουν τα παπούτσια να γίνουν σαγιονάρες».

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

ΔΕ ΛΟΥΚ!

Μόλις εκτυπώθηκε το προσχέδιο του «ΔΕ ΛΟΥΚ» και θα κάτσω να κάνω το πρώτο χτένισμα, ώστε να ξεκινήσουμε πρόβες όσο πιο σύντομα γίνεται! Α, ναι, τι είναι το «ΔΕ ΛΟΥΚ». Εγώ θέλω να το αποκαλώ «κομεντί σε 11 τραγούδια», επειδή αυτό ακριβώς είναι. Ας μιλήσει καλύτερα το πρώτο δελτίο τύπου που έχουμε εκδόσει:

Πώς συνδυάζονται ο μύθος του Σιρανό ντε Μπερζεράκ με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάμποσες νούμερο 1 επιτυχίες του '80 και του '90; Αν ο Άκης δεν είχε ανεβάσει ποτέ ένα βιντεάκι με τον ίδιο να τραγουδά, τότε η Σοφία δεν θα τον είχε δει ποτέ και δεν θα ζητούσε βοήθεια από την κολλητή της τη Δόμνα για να τον εντυπωσιάσει, οπότε και η φιλία τους δεν θα είχε κινδυνέψει και το ερώτημα αυτό δεν θα είχε κανένα λόγο να τεθεί! Την απάντηση έρχονται να μας δώσουν -τραγουδώντας ζωντανά- οι ηθοποιοί Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Ψυχράμη και Δημήτρης Παπαδάκης στην παράσταση «Δε Λουκ» σε κείμενα και σκηνοθεσία του Δημήτρη Δημόπουλου!

Κάποια από τα τραγούδια που ακούγονται στην παράσταση:
Owner of a lonely heart-YES
Gonna make you sweat-C&C MUSIC FACTORY
Careless whisper-GEORGE MICHAEL
Wannabe-SPICE GIRLS

Και φυσικά...
The Look-ROXETTE

Η πρώτη φετινή παραγωγή του 4actors, σε κείμενο - σκηνοθεσία του Δημήτρη Δημόπουλου, με τους Ευαγγελία Καρακατσάνη, Ειρήνη Ψυχράμη και Δημήτρη Παπαδάκη.

Προγραμματισμένη πρεμιέρα 17 Οκτωβρίου!

Αυτά όμως είναι για τα δελτία τύπου. Εδώ μπορείτε να μάθετε τόσα περισσότερα! Όπως, για παράδειγμα, πως η επιλογή των τραγουδιών έγινε βάσει αυστηρών κριτηρίων: να έχουν φτάσει στην πρώτη θέση του Billboard στις δεκαετίες '80 και '90, να μην είναι από ταινία και να μην έχουν χρησιμοποιηθεί σε παραστάσεις ή σίριαλ (καταραμένο Glee, μας πρόλαβες πολλά καλά τραγούδια). Και φυσικά, να εξυπηρετούν την υπόθεση του έργου. Ορίστε λοιπόν ο πλήρης κατάλογος των τραγουδιών που θα λέγονται ζωντανά από τους ηθοποιούς στο ΔΕ ΛΟΥΚ!
 
Δε πλέι-λιστ οφ ΔΕ ΛΟΥΚ!
 
Πώς κολλάνε όλα αυτά τα τραγούδια στην υπόθεση; Χμ... Ας πούμε πως κάποιο από αυτά το ανεβάζει ο Άκης, το βλέπει η Σοφία, θέλει να του στείλει κι αυτή ένα τραγούδι και κάνει μαθήματα ώστε να το πει καλά με τη Δόμνα, καταλήγει όμως να στέλνει ένα βίντεο όπου ανοιγοκλείνει το στόμα της σε ένα τραγούδι που έχει ηχογραφήσει η Δόμνα, και όλα αρχίζουν να μπερδεύονται, και να μπερδεύονται, και να μπερδεύονται, ώσπου... ΧΑ! Η συνέχεια στην παράσταση, από 17 Οκτώβρη στο Void Dance Bar!
 
Δε καστ οφ ΔΕ ΛΟΥΚ, φρομ λεφτ του ράιτ:
Ευαγγελία Καρακτσάνη (Δόμνα)
Δημήτρης Παπαδάκης (Άκης)
Ειρήνη Ψυχράμη (Σοφία)

Αυτά τα ολίγα για την ώρα. Πού είναι το κόκκινο μαρκαδοράκι μου, έχω να κάνω διορθώσεις, οι πρόβες ξεκινάνε σύντομα, πρέπει να έχω έτοιμο το έργο!

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Σάμερ χιτ!



Ένα απόσπασμα από ένα από τα τραγούδια που έχω πει στη μεταγλώττιση της σειράς «Φινέας και Φερμπ» . Εδώ, είμαι σε διάθεση μιούζικ-χολ, στην ίδια σειρά έχω τραγουδήσει ρέγκε, κάντρι και κάτι καταπληκτικά «ντούμπι-ντούμπι-ντούμπι». Μήπως ήρθε η ώρα για ένα μπεστ-οφ άλμπουμ; (Για την ιστορία, τη σκηνοθεσία της ελληνικής μεταγλώττισης την έχει κάνει ένας από τους συνήθεις υπόπτους, ο Ακίνδυνος Γκίκας.)

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Avoid a void? No way!

Μόλις ξύπνησα και θέλω να γράψω κάτι αυτό που έζησα χθες βράδυ στην έκτακτη παράσταση του «Αντί Διδακτορικού» στο Void: ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!


Καλά, ας γράψω και κάτι παραπάνω. Μετά την παράσταση που είχα κάνει στην Ύδρα, συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει το σταντ-απ. Οπότε αποφασίσαμε με τον Γιώργο Κατινά να κάνουμε μια έκτακτη παράσταση του «Αντί Διδακτορικού». Όλα κυλούσαν κανονικά: πρήξιμο των πάντων μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ωλαλα!), επαναπρήξιμο και όσων μας είχαν ξεφύγει και φυσικά υστερομεταπρήξιμο όσων έκαναν πώς δεν είχαν πάρει χαμπάρι.


Το αποτέλεσμα: μια παράσταση με το πιο ενθουσιώδες κοινό που ίσως να έχω ζήσει σε παράσταση σταντ-απ! Αυτό που έζησα χθες δεν ήταν παράσταση, ήταν ροκ συναυλία! Θα πήδαγα κι εγώ στο κοινό να με σηκώσει στα χέρια του, αλλά βλέπω στις φωτογραφίες πόσο έχω παχύνει, και πολύ χάρηκα που δεν το έκανα. (Πριν πει κανείς «όχι, ρε Δημήτρη, εγώ μια χαρά σε βλέπω, να ξέρετε πως εδώ έχουν μπει φωτογραφίες της Κατερίνας Πασπαλιάρη που με κολακεύουν).


Χθες βράδυ όμως, κάναμε και μια αναμετάδοση της παράστασης μέσω διαδικτύου, κάτι που μου είχε προτείνει ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος εδώ και πολύ καιρό, αλλά μόλις χθες μπορούσαμε να έχουμε τις προϋποθέσεις στο χώρο για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο. Έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, ο Κωνσταντίνος κύρηξε την έναρξη της αναμετάδοσης.


Μόλις τελείωσα, κατέβηκα κάτω και μου είπε πως την αναμετάδοση παρακολούθησαν ως και 500 άτομα! Όπως θα έλεγα και αν ήμουν πάπια σε κόμικ «σμπαρεκουάκ»! Μεταφέρω κάποια από τα σχόλια που με περίμεναν στο twitter!


Δεν είναι όμως όλα ρόδινα στο διαδικτυακό κόσμο. Ένα αστείο που έχω στην παράσταση για τους Κύπριους προφανώς εξόργισε κάποιον τόσο ώστε να με ψάξει στο facebook, να μου στείλει μέιλ και μετά να με μπλοκάρει ώστε να μην μπορώ ούτε να του απαντήσω, ούτε να δω ποιος είναι!


Το αστείο που προκάλεσε το μένος του κυρίου ήταν το εξής:

Φέτος στις απόκριες ντύθηκα Κύπριος.
Ξέρετε πως ντύνεται κανείς Κύπριος;
Τα παίρνει όλα από το Zara!

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω σε ποιο σημείο ακριβώς αποκαλώ τους Κύπριου «καρναβάλια»... Ας είναι όμως, δεν μπορώ να κρατήσω κακία σε κανένα μετά την επιτυχία της παράστασης χθες βράδυ! Ευχαριστώ όσους ήρθατε στην παράσταση, όσους την παρακολουθήσατε στο διαδίκτυο και, ακόμα περισσότερο, όλους όσους έρθετε του χρόνου στο νέο μου σταντ-απ μονόλογο. Τα λέμε στην «Υπερπαραγωγή»!

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Παίζει καμία προσκλησούλα;

Τα γράφω τώρα που τα έχω φρέσκα, γιατί μετά θα με πιάσουν τα «δεν έπρεπε, κακώς έκανα την ανάρτηση» και όλα αυτά τα ψυχαναγκαστικά που, μεταξύ μας, στιγμή δεν θα έπρεπε να φορτώνουμε τους εαυτούς μας.

Το ξέρετε το «Αντί Διδακτορικού»; Ναι, μιλάω για αυτόν τον σταντ-απ μονόλογο που παρουσίαζω από το 2008. Που είχα πει πως ολοκλήρωσε την πορεία του στην Αθήνα με την τελευταία παρουσίαση του στο Nixon.  Πήγα λοιπόν κι έπαιξα στην Ύδρα, και είδα πόσο μου είχε λείψει να παίζω, είχα και κόσμο που με ρώταγε αν θα το ξαναπαίξω επειδή δεν τον είδαν, κι έτσι αποφάσισα να κάνω μια έκτακτη παράσταση.

Στέλνω λοιπόν μέσω του γκρουπ του facebook:


Η ανταπόκριση ήταν αρκετά θερμή, και αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν πόσοι από όσους είχαν δει την παράσταση ήθελαν να ξαναέρθουν. Οπότε, κοιτάμε με το 4actors που έτρεχε την παράσταση στο Nixon να βρούμε ημερομηνία στο χώρο που τρέχει τώρα μια άλλη παράσταση (την οποία έχω ήδη δει και τη συνιστώ!). Όλα καλά, όλα ωραία, συμφωνούμε και με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και λίγες μέρες αργότερα ανακοινώνω:


Αρχίζω να έχω τις πρώτες απαντήσεις από κόσμο που τελικά δεν θα μπορέσει να έρθει, επειδή θα λείπει διακοπές. Αλλά, μιλάμε για μηνύματα ευγενικά, που σε κάνουν να αισθάνεσαι πως πράγματι ήθελαν να έρθουν να σε δουν και δεν μπορούν.

Και σήμερα, συνέβη κάτι που με εξόργισε: δημοσιογράφος, που είχε καλύψει το «Αντί Διδακτορικού», χωρίς να το έχει δει, μόνο και μόνο επειδή κάτι της έκανε, που είχε ανοιχτή πρόσκληση για να έρθει όποτε ήθελε καθόλη τη διάρκεια των παραστάσεων στο Nixon, όπου έπαιξα μόλις 27 φορές σε ένα διάστημα σχεδόν 4 μηνών, αλλά δεν ήρθε ποτέ, έστειλε μέιλ στον συνεργάτη μου ζητώντας τέσσερις (4) προσκλήσεις.

#fail, #oust και #to_be_unfollowed όπως θα έγραφα και στο Twitter. Όπου εκεί ξέσπασα στην αρχή:

Τα μηνύματα καλό θα ήταν να διαβαστούν από κάτω προς τα πάνω, στην ορθή χρονολογική τους σειρά για να καταλάβετε τι ακριβώς συνέβη. Αλλά για να διαβάζετε αυτές τις γραμμές τώρα, πάει να πει πως είναι ήδη αργά. Στην αρχή πήγα να μιλήσω για γενικότητες, αλλά το τσακάλι ο diakoptis το έπιασε και μου απάντησε ακριβώς επί του θέματος. Όμως ισχύει αυτό που έγραψα στο τέλος: όταν κάνω σταντ-απ, εγώ δουλεύω. Όλοι όσοι έχουν παραπονεθεί πως είναι ακριβό το εισιτήριο (15 ευρώ με ποτό), είναι συνήθως άνθρωποι που δεν έχουν έρθει καν στην παράσταση. Γιατί 2 χρόνια που παίζω με αυτό το εισιτήριο, δεν έχει βρεθεί κανείς να τολμήσει να έρθει να μου πει πως ήταν ακριβό το εισιτήριο για την παράσταση που είδαν, ακόμα και στη Θεσσαλονίκη, όπου είχα το ίδιο εισιτήριο χωρίς ποτό (και χωρίς φαΐ). Όσοι θέλετε, λοιπόν, τα λέμε την Παρασκευή 16/07 στις 21:30, στο Void Dance Bar, Ευμολπιδών 26, Γκάζι. Είσοδος 15 ευρώ με ποτό. Θα είμαι ο ψηλός με το μικρόφωνο.

Όλο αυτό το ποστ γράφτηκε για να δείτε πως έμαθα να κροπάρω εικόνες από την οθόνη του υπολογιστή μου και να τις ποστάρω στο μπλογκ μου.