3 σε 1!

Πολλά τα τρεξίματα, πολλές οι δουλειές, πολλή η κούραση! Έτσι, η προτελευταία εβδομάδα παραστάσεων του «Αντί Διδακτορικού» σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα θα παρελάσει σε μία ανάρτηση. Φύγαμε!

Τετάρτη, 17/03, θέατρο Σοφούλη, Καλαμαριά...

...η 7η παράσταση στη Θεσσαλονίκη...

...η οποία μαγνητοσκοπήθηκε!

Ναι, ξεκίνησε η οπτικοακουστική αρχειοθέτηση των παραστάσεων. Μιας και το «Αντί Διδακτορικού» μπαίνει στην τελική του ευθεία, είπα να έχω και μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις, όχι μόνο φωτογραφίες του κοινού. Γρήγορα στο τρένο τώρα, ξημέρωσε Πέμπτη κι έχω παράσταση στην Αθήνα!

Πέμπτη, 18/03, Nixon, Αθήνα...

...24η παράσταση του «Αντί Διδακτορικού» φέτος εκεί!

Πέμπτη νύχτωσε, Παρασκευή ξημέρωσε και ήταν μια Παρασκευή γεμάτη! Πρωινή παράσταση στο Bios στο «Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει», μετά ηχογράφηση μεταγλώττισης στα Μελίσσια και το βράδυ η 25η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο Nixon για τη φετινή σεζόν.

Παρασκευή, 19/03, Nixon, Αθήνα...

...και πάει η προτελευταία εβδομάδα παραστάσεων!

Και μπαίνουμε στην τελευταία εβδομάδα παραστάσεων του «Αντί Διδακτορικού» σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα! Το μυαλό μου είναι ήδη στο τι θα γίνει μετά, πολλές ιδέες σε αταξία, θα πρέπει όμως να μπουν σε μία σειρά. Λίγες μέρες διακοπές μέσα στο Πάσχα, και μετά προετοιμασία για το νέο σταντ-απ μου.

Αρχειοθετήθηκαν 3 παραστάσεις.

Παραστάσεις που απομένουν:

1 στη Θεσσαλονίκη, 2 στην Αθήνα!

Ώπα! Ώπα! Ώπα!

Και ενώ το κοινό της τηλεόρασης ψήφιζε για το ποιο τραγούδι θα στείλει η Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, το κοινό του «Αντί Διδακτορικού» στης 12/03 ψήφιζε γέλιο!

Κοινό δεξιά, κοντινό!

Κοινό αριστερά, γενικό!

Πάει κι αυτή η παράσταση. Μένουν άλλες 4!

Stand-up talaipory!

Από σαράντα κύματα περνάει το «Αντί Διδακτορικού» αυτή την εβδομάδα! Γιατί ωραία είναι να παίζεις στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη, αλλά όχι όταν έχει πανελλαδική απεργία την Πέμπτη και πρέπει να γυρίσεις οπωσδήποτε Αθήνα. Ω, ναι, θα έχω να το λέω πως έκανα 5 ώρες να ανέβω με το τρένο για να παίξω 80 λεπτά και να φύγω αμέσως μετά την παράσταση με αυτοκίνητο μέσα στη βροχή κάνοντας 7 ώρες για να φτάσουμε Αθήνα...

Τι σκοτάδια είναι πάλι αυτά;!

Για ρίξε λίγο φως!

Α, πολύ καλύτερα!

Μαράζι το είχα που τις πρώτες εβδομάδες που είχε γεμίσει η Θεσσαλονίκη με μπάνερ της παράστασης, δεν είχα καταφέρει να φωτογραφίσω κανένα στο δρόμο. Καλά, εντάξει, δεν είχε γεμίσει, αλλά γιατί να μην έχω τη φάτσα μου σε φωτογραφία αναρτημένη μπροστά στον «Τερκενλή»; Τα μπάνερ κατέβηκαν από το κέντρο, έχει ξεμείνει ένα όμως στην οδό Σοφούλη, στην Καλαμαριά, κοντά στο θέατρο! Ιδού!

 

Κουκλί, σε λέω, κουκλί!

Η λάμπα δεξιά προσδίδει κάτι αρτιστίκ, νεσπά;

Αυτά έγιναν στη Θεσσαλονίκη, στις 10/03/10, στην 6η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο θέατρο Σοφούλη. Τι έγινε όμως στην Αθήνα, στις 11/03/10, στην 22η  παρουσίαση της παράστασης για φέτος στο Nixon; Αφού τα κατάφερα να παίξω μετά το καρ-λαγκ που είχα, πάλι καλά!

ΑΑΑ! Τώρα το είδα, έφαγα κόσμο από δεξιά...

...μάλλον το καρ-λαγκ με επηρέασε ως φωτογράφο!

Για να μπαίνουμε στην τελική ευθεία!

Έμειναν 2 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη

και άλλες 5 παραστάσεις στην Αθήνα.

Και μετά πάπαλα το «Αντί Διδακτορικού»!

Headbanging! Yeah!

Ξεκίνησα ηχογραφήσεις για τη σειρά "I'm in the band" όπου παίζω επιτέλους τον παλαίμαχο ροκά! Με μαλλί! Μακρύ μαλλί! Νααααααααααααααααααι! (πολύ ψηλή νότα, όλο φαλτσέτο!)

Εννοείται πως παίζω τον τραγουδίστή, τον απόλυτο φροντ-μαν, τον θεό του χεντ-μπάνγκινγκ! Α, ο ήρωας έχει και όνομα, τον λένε Ντέρεκ, και είναι ο τύπος στη φωτό με το μικρόφωνο.

Εγώ κάηκα στο 21...

Χθες βράδυ ήταν η 21η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο Nixon για τη φετινή σεζόν. Και ήταν η χειρότερη παράσταση που έχω δώσει εκεί... Λόγω μιας κακής συνεννόησης, όπου δεν φταίει κανείς και φταίνε όλα, έχασα την έναρξή μου! Μπήκα καθυστερημένος σε σχέση με το εναρκτήριο βίντεο. Και απλώς, επί 80 λεπτά που κράταγε η παράσταση, αισθανόμουν κουρέλι, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί και άλλα τέτοια γραφικά. Το κοινό χαμογελούσε σε όλη τη διάρκεια και γελούσε, και μετά την παράσταση μού έλεγαν «συγχαρητήρια» και πόσο τους άρεσε. Κι εγώ ήθελα να ζητήσω συγγνώμη, γιατί είδαν τη χειρότερη παράσταση που είδαν. Ευτυχώς μετά είχα να πάω στο σπίτι ενός φίλου σε μια εκπληκτική παρέα και το μυαλό μου δεν ασχολήθηκε όλο το βράδυ με αυτό.

Να, βλέπετε, δεν θέλουν να με πνίξουν!

Εγώ ήθελα να πέσω να πνιγώ όμως...

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 6 στην Αθήνα!