AΔ@CHQ

Όταν σπούδαζα στα ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων, στο πρόγραμμα της σχολής υπήρχε και το εργαστήριο αεροπορικών ναύλων, όπου μεταξύ άλλων έπρεπε να μάθουμε και πολλούς τριγράμματους κωδικούς αεροδρομίων! Και εντάξει, η Αθήνα είναι ΑΤΗ, υπήρχαν όμως και μερικοί εντελώς τώρα-αυτό-γιατί-το-γράφουν-έτσι κωδικοί, όπως η Θεσσαλονίκη (SKG), η Μυτιλήνη (MJT) και τα Χανιά (CHQ)! Μα τι σας έφταιξαν τα Χανιά και τους δώσατε τέτοιο κωδικό;! Για να τους παρηγορήσω λοιπόν, πήγα και παρουσίασα το «Αντί Διδακτορικού» στο Club Zero, να σκάσει λίγο το χειλάκι τους...

Μην πει κανείς πως κλέβω φωτογραφίες άλλων εκδηλώσεων...

...και τις παρουσιάζω ως δικές μου παραστάσεις...

  

...ορίστε! Να με κι εγώ επί σκηνής στα Χανιά!

Όλα καλά, όλα ωραία, το κοινό των Χανίων φανταστικό, αλλά... βρε παιδιά, γιατί τόσο τσιγάρο; Λυπηθείτε τον κυριούλη που μιλάει τόση ώρα πάνω στη σκηνή! Τα ξαναλέμε σύντομα στην Κρήτη, έτσι τουλάχιστον φαίνεται! ;)

My old art tamis

Ή «μάθε τέχνη κι άσ' τηνα, κι αν πεινάσεις, πιάσ' τηνα». Ξεκίνησα σήμερα τη μετάφραση για την ελληνική μεταγλώττιση της ταινίας "Gnomeo and Juliet".



Όσοι με γνωρίζετε, ξέρετε τι ψείρας γίνομαι με τις μεταφράσεις, όσοι δεν με ξέρετε μπορείτε να ρίξετε μια ματιά εδώ, και να καταλάβετε γιατί το είχα αφήσει το άθλημα. Αφού λοιπόν λύθηκαν κάποια ζητήματα που με εμπόδιζαν να αναλάβω τη μετάφραση, την ανέλαβα. Κάθισα λοιπόν πρώτα να δω την ταινία. Δεν περνά το πρώτο λεπτό και σκάει ο πρώτος εφιάλτης! Το εναρκτήριο σονέτο από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»!!! Ευτυχώς όχι όλο, μόνο η αρχή του...

Two households, both alike in dignity,

In fair Verona, where we lay our scene,

From ancient grudge break to new mutiny,

Where civil blood makes civil hands unclean.

Που να σου $%&*(#!!! Και δεν είναι που είναι έμμετρο, είναι που πρέπει να κολλάει στο στόμα του ήρωα που τα λέει, στις παύσεις που κάνει και να μην είναι τόσο φρικιαστικό όσο μπορεί να είναι, επειδή είναι για ταινία που απευθύνεται σε παιδιά! Ιδού το αποτέλεσμα:

Εξίσου σεβαστοί είναι δυο οίκοι

'Κεί στη Βερόνα, σκηνή μας για το δράμα
Έχθρα παλιά γεννά νέα φρίκη
Κι ένας θνητός σ' άλλο θνητό ανοίγει τραύμα

Το τελευταίο στίχο τον μετέφρασα πρώτα «αίμα θνητού, χέρι θνητού λερώνει», μα τα κρατάω για τη μετάφραση του «Σουίνι Τοντ» αυτά τα αιματοκυλισμένα! Μόλις τελείωσα το πρώτο μέρος της ταινίας, οπότε είπα να γράψω κάτι, για να γιορτάσω την επιστροφή μου στη μετάφραση!

Διαβατήριο στο γέλιο!

Είχα τάξει μία οργανωμένη διαδικτυακή αναμετάδοση του «Αντί Διδακτορικού» μετά την πρώτη που έκανα το καλοκαίρι. Είναι να μην τάξω τελικά κάτι: πρόχθές στις 25/11 πραγματοποιήθηκε η τελευταία παρουσίαση του μονολόγου μου στο PassPort στον Πειραιά, η οποία αναμεταδόθηκε μέσω διαδικτύου με την αρωγή του tvxs.gr και του neolaia.gr. Περάσαμε πολύ ωραία, και εγώ, και τα 120+ άτομα που ήταν εκεί, και τα τα 600+ άτομα που παρακολούθησαν την παράσταση μέσω διαδικτύού!


Αυτή η φωτογραφία μπορεί να είναι πιο καθαρή...

...αλλά αυτή είναι πιο φωτεινή!


Για να γιορτάσω λοιπόν το τέλος των παραστάσεων του «Αντί Διδακτορικού» εντός Αττικής τουλάχιστον, είπα να ανεβάσω ένα βιντεάκι από την τελευταία μου παράσταση πέρσι στο Nixon!

Φύγαμε για «Υπερπαραγωγή»! Στην οποία το εισιτήριο δεν κοστίζει 70 ευρώ, όπως ανακοινώθηκε στην ιστοσελίδα γνωστού οδηγού πόλης...

Σε λέω, πήγα και Επτάλοφο!

Αλλά αυτό δεν μας αφορά και τόσο! Το «Αντί Διδακτορικού» πήρε πάλι το τρένο και ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για τέσσερις παραστάσεις στο θέατρο Σοφούλη. Η πρώτη παράσταση ήταν την Πέμπτη 18/11 και μπορεί η προσέλευση να ήταν περιορισμένη, όμως η παράσταση πήγε καταπληκτικά. Προσωπικά θεωρώ πως ήταν η καλύτερη από τις τέσσερις, αλλά μη βγει παραέξω και θιχτούν όσοι είδαν τις υπόλοιπες!

Κλασικά, σκοτεινές φωτογραφίες...

...και το κοινό να αχνοφαίνεται!

Την επόμενη μέρα όμως, την Παρασκευή 19/11 η προσέλευση αυξήθηκε! Μπορεί σε απόλυτους αριθμούς η αύξηση να φαντάζει μικρή, όμως ποσοστιαία είχαμε μια άνοδο της τάξεως του 200%! Έτσι, για να γίνει καταονοητό πως τα νούμερα μπορούμε να τα μεταφράζουμε όπως θέλουμε εμείς.



Πατάμε κλικ, και μεγαλώνει η εικόνα!

 Το Σάββατο 20/11... είχαμε ιστορίες! Ξεκινάω την παράσταση και ακούω ένα κομπολόι να παίζει στο κοινό. Σκέφτομαι «δεν μπορεί, θα σταματήσει», αλλά όχι! Εκεί, να βαρά, σε σταθερό ρυθμό. Και αυτή είναι η λέξη-κλειδί: ο ρυθμός. Να προσπαθώ εγώ να τρέξω το κείμενό μου στις ταχύτητες που πρέπει για να βγει αστείο, και να έχω έναν κεχριμπαρένιο μετρονόμο να μου κρατάει άλλο ρυθμό! Ευτυχώς το κοινό χειροκρότησε πολύ νωρίς στην παράσταση σε ένα αστείο, οπότε γραπώνομαι στο χειροκρότημα και λέω «να χειροκροτάτε πιο συχνά, έτσι δεν μπορείτε να παίζετε ταυτόχρονα και κομπολόι». Γελάει όλο το κοινό. Σε μια ατάκα όμως, χωρίς λόγο και αιτία, πετάγεται μια φωνή από το κοινό και μου τη λέει. Αναγκάστηκα να περάσω στην αντεπίθεση: «γιατί είμαι σίγουρος πως είσαι εσύ με το κομπολόι;». Το κοινό πεθαίνει στα γέλια, εγώ κρατάω μια τεράστια παύση και λέω «θα μπορούσα να πω πολλές κακίες, αλλά γίνομαι κάφρος αργότερα στο μονόλογο». Και συνέχισα. Ηθικό δίδαγμα: μην τα βάζεις με τον τύπο με το μικρόφωνο, αυτόν πλήρωσε ο κόσμος να ακούσει, όχι εσένα.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση...

...να αποκαλύψω που καθόταν...

...ο τύπος με το κομπολόι!

Και έτσι φτάσαμε στην τελευταία παράσταση του «Αντί Διδκακτορικού» στη Θεσσαλονίκη. Μια παράσταση-ποταμός, αφού συχνά πρόσθετα πράγματα που έζησα αυτές τις 12 φορές (8 παραστάσεις την προηγούμενη σεζόν και 4 παραστάσεις τώρα) που ήμουν Θεσσαλονίκη. Σε αυτή την παράσταση δεν τράβηξα φωτογραφίες στο τέλος το κοινό να χειροκροτά, προτίμησα να το μαγνητοσκοπήσω!



Και κάπου εδώ πέφτει οριστικά η αυλαία του «Αντί Διδακτορικού» για τη Θεσσαλονίκη. Για την Αθήνα, η αυλαία θα πέσει οριστικά και αμετάκλητα στις 25/11 όπου θα γίνει μια παράσταση στο PassPort στον Πειραιά, έναν καινούργιο πολυχώρο ανάμεσα στο σπίτι της γιαγιάς μου και το δημοτικό σχολείο που πήγαινα! Η παράσταση αυτή θα μεταδοθεί διαδικτυακά από το tvxs και το neolaia.gr Και την επόμενη μέρα, έχω την πρεμιέρα της «Υπεραπαραγωγής»!

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
Τον καλύτερο επίλογο για τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη δεν τον έγραψα εγώ, αλλά ο George Dreamer σε μια ανάρτηση του, η οποία με συγκίνησε πάρα πολύ. Ευχαριστώ πολύ!

Μα είναι τώρα αυτός τίτλος για παράσταση;!

Ντροπή μου που άργησα τόσες μέρες να γράψω για την παράσταση σταντ-απ που κάναμε μαζί με τον Θωμά Τσαλαπάτη στο Nueva Trova για να γιορτάσουμε την πανσέληνο του Οκτώβρη. Εξού και ο τίτλος: Full moon stand-up comedy double-bill. Με το που έκλεισαν και οι τελευταίες λεπτομέρειες για την παράσταση, άρχισα να ψάχνω για μια φωτογραφία που να μου αρέσει για να φτιάξω ένα αφισάκι και αυτή που μου άρεσε περισσότερο είναι αυτή αριστέρα: και μικρόφωνο έχει, και πανσέληνο έχει, και μια χαρά αισθητική έχει. Μη σου πω θυμίζει και λίγο Ρόθκο. Που Ρόθκο έχει και ο Θωμάς στο μπλογκ του! Οπότε έχουμε μια σύμπνοια αισθητικής, που σημαίνει πως έφτιαξα το αφισάκι και απλώς του το παρουσίασα και του είπα «αυτό είναι»!

Ήρθε η μέρα της παράστασης και οι προσέλευση του κοινού για μία παράσταση που είχε μόλις 4 μέρες για να επικοινωνηθεί ήταν απίστευτη! Αλλά και η παράσταση ήταν πολύ ξεχωριστή, ειδικά για μένα, που είχα να παίξω με κάποιον άλλον κοντά 3 χρόνια. Είχα ξεχάσει πόσο αγχώνεσαι όταν βλέπεις κάποιον άλλον στη σκηνή και κάτι πάει στραβά, αλλά και πόσο χαίρεσαι όταν κάτι πάει πολύ καλά και το κοινό ξεκαρδίζεται με ένα καλό αστείο.

Τέλος παράστασης!

Η έκτακτη αυτή παράσταση πέτυχε το στόχο της, που ήταν τα πειστούν οριστικά και αμετάκλητα οι ιδιοκτήτες του Nueva Trova πόσο ταιριάζει μια παράσταση σταντ-απ στο χώρο τους, οπότε το ίδιο βράδυ κιόλας δώσαμε τα χέρια και με χαρά σας ανακοινώνω πως η «Υπερπαραγωγή» θα παρουσιάζεται εκεί από 26 Νοέμβρη! Αλλά σκεφτόμαστε να κάνουμε και κάποιες έκτακτες double-bill παραστάσεις με συμμετέχοντες-έκπληξη! Μέχρι τότε, τα λέμε!

ΥΓ Να κι ένας Ρόθκο, για να έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα η ανάρτηση αυτή. Ναι, το ξέρω, είναι ένα κόκκινο τετράγωνο σε ένα μαύρο φόντο, πρέπει να δεις τον πίνακα μπροστά σου για να καταλάβεις γιατί δεν είναι απλώς «ένα κόκκινο τετράγωνο σε ένα μαύρο φόντο»!