νυχτοπερπατήματα/νυχτοφωτογραφήματα

Πού πας, κοπελιά;!

Κι εκεί που όλα πάνε μια χαρά στη χθεσινοβραδινή παράσταση, κάπου στα 2/3 της παράστασης, ξαφνικά ανοίγει η πόρτα που οδηγεί στην είσοδο της αίθουσας που παίζω στο Nixon! Ακούγεται η μουσική και ο κόσμος από το μπαρ, αλλά είναι κάτι στιγμιαίο. Το προσπερνώ. Αλλά, τσουπ! ξανανοίγει η πόρτα, κι ένα κεφαλάκι εμφανίζεται. Εξηγώ στην κοπελιά που βλέπω «δεν είναι εδώ οι τουαλέτες». Νόμιζα πως ξεμπέρδεψα... όταν ξαφνικά, η πόρτα ξανανοίγει για τρίτη φορά, ενώ εγώ προσπαθώ να συνεχίσω να παίζω! Διάλογος με τύπο που εμφανίστηκε από το πουθενά, για να υπερασπιστεί την κοπέλα:

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Η κοπέλα θέλει να δει την παράσταση.

ΕΓΩ
Μόνο που έχει σχεδόν τελειώσει.

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Δεν μπορεί να μπει, δηλαδή;

ΕΓΩ
Της έχουν πληρώσει το εισιτήριο ήδη;

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Όχι.

ΕΓΩ
Τότε να μην μπει!

Μα πού πας κοπελιά με 50' καθυστέρηση να μπεις σε παράσταση; Δεν είμαι ο γκόμενός σου να μπορείς να με στήνεις... Ας γνωρίσουμε λοιπόν το κοινό που ήρθε στην ώρα του χθες βράδυ!

Αυτοί όλοι δηλαδή γιατί δεν άργησαν;

Και να παρκάρουν βρήκαν, και όλα!

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 12 στην Αθήνα!

Back in Athens!

Επιστροφή στο Nixon μετά από μία εβδομάδα απουσίας και ευτυχώς όλα λειτούργησαν τέλεια! Λίγο κουρασμένος από το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, αλλά καλά θα κάνω να το συνηθίσω, γιατί αυτό θα γίνεται για άλλες 6 εβδομάδες.

Απόψε στην παράσταση είχαμε και κάτι που δεν μου είχε ξανασυμβεί! Ένας από τους θεατές, όχι, ψέμματα... Ο θεατής που απόψε γέλαγε όσο λίγοι, κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο: σηκώθηκε, μου ζήτησε συγγνώμη και πέρασε από μπροστά μου βγαίνοντας έξω! Ο λόγος; Είχε πιει 5 μπύρες και δεν μπορούσε να κρατηθεί από τα γέλια!!! Ε, εντάξει, του επέτρεψα να βγει, αλλά με το που βγήκε γύρισα στην παρέα του και τους είπα «όταν γυρίσει, να του πείτε πως έχασε τα καλύτερα αστεία»!

Όχι, δεν είναι ένας από αυτούς!

Ένας από αυτούς είναι! Αλλά δεν τον καρφώνω...

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 13 στην Αθήνα!

ΥΓ Κανονικά θα έπρεπε να το βάλω στην ανάρτηση της Θεσσαλονίκης αυτό το λινκ, αλλά οι τύποι είναι πολύ λαμόγια και μου το έστειλαν μόλις...

Πότε πέρασε μια εβδομάδα;!

Ούτε που κατάλαβα πότε ξαναήρθε η Τετάρτη! Μια επισοδειακή μετάβαση στη Θεσσαλονίκη, καθώς λόγω πανελλαδικής απεργείας δεν υπήρχαν τρένα, αεροπλάνα ή λεωφορεία. Ευτχώς ο υπέυθυνος του θεάτρου Σοφούλη ήταν Αθήνα και ανεβήκαμε παρέα με το αυτοκίνητο του. Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε 6 ώρες, καθώς πέσαμε σε βροχές, μπλόκα και την απαραίτητη παράκαμψη στα Τέμπη, μέσα από χιονισμένα βουνά, παγωμένους δρόμους και ομιχλώδεις ορίζοντες. Όμως, ναι, τα καταφέραμε και η παράσταση έγινε κανονικά!

Το κοινό όπως βλέπω εγώ δεξιά.

Το κοινό όπως βλέπω εγώ αριστερά.

Το κοινό όπως βλέπω εγώ ευθεία!

Όπως παρατηρείτε, το θέατρο Σοφούλη έχει μια αξιοπρόσεχτη διαρρύθμιση στην πλατεία: υπάρχει ένας διάδρομος εισόδου από το φουαγιέ στο κέντρο και μετά οι διάδρομοι προς τις θέσεις! Γιατί μου το χωρίζετε στα τρία το κοινό;! Ευτυχώς ο ήχος του γέλιου έβγαινε συμπαγής

Πάει άλλη μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Μένουν άλλες 6!

Πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη!

Τι τρέξιμο ήταν αυτό;! Μόλις τώρα, δύο μέρες μετά την πρεμιέρα του «Αντί Διδακτορικού» στη Θεσσαλονίκη, κατάφερα να καθίσω να γράψω τι έγινε στις 3/2 στο θέατρο Σοφούλη! Φύγαμε!

Το θέατρο έξω. Μα τι ωραία αφίσα είναι αυτή δεξιά!

Το θέατρο μέσα. Μα τι ωραία πορτοκαλί χαλάκια!

Ναι, όπως βλέπετε το σκηνικό μου παραμένει το ίδιο. Μόνο που δεν ανεβοκατεβάζω τα χαλάκια που έχω στο Nixon. Όχι, βέβαια, αγόρασα τρία καινούργια για τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Πρεμιέρα με χρησιμοποιημένα χαλάκια; Ποτέ! Έτσι, όταν τελειώσουν οι παραστάσεις του «Αντί Διδακτορικού», εγώ θα έχω 6 πορτοκαλί χαλάκια μπάνιου. Λέω να τα κάνω ταπετσαρία...

Και μετά ήρθε το κοινό! Τι ωραίο κοινό ήταν αυτό! Όπως μου είπαν και σε μια πρωινή τηλεοπτική εκπομπή που πήγα στη Θεσσαλονίκη, το κοινό της πόλης είναι πολύ δύσκολο. Αν το κερδίσεις όμως, το κέρδισες για πάντα.... Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, το κοινό της πρεμιέρας!

Κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο, άλλοι μισογεμάτο...

...εγώ απλώς άκουγα τα βροντερά γέλια!

Τι κοινό ήταν αυτό! Τους ευχαριστώ όλους για μια πρεμιέρα που μου άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Και η χαρά δεν σταμάτησε τη μέρα της παράστασης, συνεχίζεται, καθώς αρκετοί είναι αυτοί που με βρήκαν στο facebook και μου έστειλαν τα συγχαρητήρια και τη γνώμη τους για την παράστασή μου!

Ας μιλούν οι άλλοι για μένα, είμαι ταπεινός...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους στο θέατρο Σοφούλη, που με φρόντισαν τόσο πολύ. Θωμά, τα φώτα ήταν τέλεια! Μάνο, ο ήχος ήταν καταπληκτικός! Δάφνη, οι συνεντεύξεις που έκλεισες ήταν μία και μία! Ένα ευχαριστώ και στο 4actors που μαζί με το θέατρο Σοφούλη κάνει τη συμπαραγωγή στη Θεσσαλονίκη. Γιώργο, θα σκίσουμε!  Και τα φιλιά μου στην Αθηνά και τον Χάρη που μαζί ανεβήκαμε από το Nixon στη Θεσσαλονίκη! [ακολουθεί υποσυνείδητο μήνυμα] Να πάτε να τους δείτε στο «Η Οφηλία είναι έγκυος». Περιμένω πώς και πώς να έρθει η άλλη Τετάρτη για να ξαναπαίξω στη Θεσσαλονίκη!

Η πρεμιέρα αρχειοθετήθηκε. Μένουν άλλες 7 παραστάσεις!