Καταξιώθηκα! Με ανεβάζουν άλλοι!

Μου έστειλαν χθες το σύνδεσμο με το απόσπασμα από τη συμμετοχή μου στην εκπομπή Escape, το καλοκαίρι! Είχα γράψει γι' αυτή και το σχολιασμό που δέχτηκα, τώρα μπορείτε να δείτε γιατί προκλήθηκαν όλα αυτά τα σχόλια και οι κακίες!



Έμαθα επίσης, από έγκυρη πηγή, πως όταν έκανα το σχόλιο για τη ΔΕΗ και την ΕΡΤ, το κοντρόλ πάγωσε και δεν ήξεραν τι να περιμένουν...

Μεταφράσεις σταντ-απ!

Μόλις πριν λίγες μέρες ανακάλυψα τον σταντ-απ κωμικό Τζίμι Καρ και έχω ξετρελαθεί! Ψάχνοντας, λοιπόν, για βίντεο, συνεντεύξεις ή χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλά του, έπεσα πάνω σε αυτό το μπλογκ με βίντεο σταντ-απ με ελληνικούς υποτίτλους. Πολύ καλή δουλειά, για κάτι πολύ άχαρο: τη μεταφορά του χιούμορ από έναν κώδικα επικοινωνίας σε έναν άλλο.

Θυμήθηκα τι είχα τραβήξει όταν μετέφραζα υποτίτλους για την κυκλοφορία των DVD του Monty Python's Flying Circus και συγκεκριμένα ένα σκετσάκι που θυμάμαι όταν το είχα δει, σταμάτησα, κοπάνησα το κεφάλι μου στο γραφείο και μετά έβαλα τα κλάματα. (Υπερβάλω, δεν έβαλα τα κλάματα, έβαλα τις φωνές). Ιδού το βίντεο:

59 δευτερόλεπτα μεταφραστικού πανικού! Πολλά τα προβλήματα, το κυριότερο πως το αστείο βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην πρόσληψη της κλιτικής ως ονομαστική που στα αγγλικά είναι ομόηχες. Στα ελληνικά πάλι, όχι. Η λύση μου ήταν να αλλάξω λίγο το νόημα του διαλόγου και να παίξω με τη στίξη. Και αφού είχε λυθεί αυτό, να ασχοληθώ με τη χρήση των παρηχήσεων στο τέλος του σκετς. Ιδού οι υπότιτλοί μου!

ΜΠΕΡΤΕΝΣΟ

Άλμπατρος.

ΓΙΑΤΡΟΣ

Ο κ. Μπέρτενσο;

ΜΠΕΡΤΕΝΣΟ

Εγώ, ο γιατρός;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Όχι, εγώ γιατρός,

εσεις κ. Μπέρτενσο.

ΜΠΕΡΤΕΝΣΟ

Γιατρέ, η γυναίκα μου;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Όχι εγώ, η ασθενής είναι.

ΑΔΕΡΦΗ

Ελάτε από εδώ.

ΜΠΕΡΤΕΝΣΟ

Εγώ, αδερφή;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Όχι. Αυτή αδερφή.

Εγώ γιατρός. Εσείς κ. Μπέρτενσο.

ΝΟΣΟΚΟΜΑ

Δρ Γουόλτερς.

ΓΙΑΤΡΟΣ

Εγώ, νοσοκόμα.

Εσείς κ. Μπέρτενσο. Αυτή αδερφή.

Εσύ, γιατρός;

ΝΟΣΟΚΟΜΑ

Γιατρός; Όχι.

ΓΙΑΤΡΟΣ

Όχι γιατρός.

Καλέστε ασθενοφόρο.

ΑΔΕΡΦΗ

Τι να πιει;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Γεια, τρως; Νόσο; Κώμα;

Βράσε αυτόν,

καις εμένα, νοσοκόμα.

ΝΟΣΟΚΟΜΑ

Και σε σας, τι;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Εγώ γιατρός.

Εσείς Μπέρτενσο. Αυτή νοσοκόμα.

ΜΠΕΡΤΕΝΣΟ

Γιατρέ, η γυναίκα μου;

ΓΙΑΤΡΟΣ

Όχι νοσοκόμα.

Αυτή νοσοκόμα.

Γυναίκα σας ασθενής.

Αυτή νοσοκόμα γυναίκας σας.

Γιατρός εγώ. Ποιας είσαι εσύ;

Πιάσεις εσύ; Πια σείσε εσύ!

Εγώ γιατρός.

Άλμπατρος!

Κράτησα το μοίρασμα των υποτίτλων όπως εμφανίζεται στο DVD, απλώς έκανα το κείμενο συνεχόμενο. Δεν τα πήγα και άσχημα, νομίζω!  Αν και ο υπότιλος για τον οποίο είμαι υπερήφανος είναι από ένα επεισόδιο The Simpsons που είχα μεταφράσει, πάλι για DVD: η Πρόνοια έχει πάρει τα παιδιά των Σίμσον και τα έχει δώσει στο θρησκόληπτο Φλάντερς, ο οποίος ξεστομίζει την εξής ατάκα:

I'm not going to pass any judgment on Homer,

that's for our vengeful God to do.

Το θέμα όλο είναι στη λέξη "vengeful". Η πρώτη σκέψη ήταν το «εκδικητικός», όμως δεν υπήρχε περίπτωση ο Φλάντερ να χαρακτήριζε το Θεό έτσι. Να είναι καλά ο καλύτερος φίλος του μεταφραστή, το λεξικό, γιατί εκεί βρήκα την απόλυτη λέξη που ήταν κατάλληλη να αποδώσει και το νόημα και το χαρακτήρα του ήρωα:

Δεν θα κρίνω εγώ τον Χόμερ,

αυτό θα το κάνει ο φιλέκδικος Θεός μας.

Ξεκουράζω τη θήκη μου.

Μικρό Ντουμπάι!

Εγώ μια φορά, αυτή τη μοντέρνα αρχιτεκτονική...

...που έχουν στο Ντουμπάι, δεν την καταλαβαίνω...

...γιατί γράφει «Ξάνθη» εκεί πάνω;!

Επειδή είναι το άγαλμα στην είσοδο της Ξάνθης, γι' αυτό! Η «Υπερπαραγωγή» ξεκίνησε τις βόλτες της στην Ελλάδα από το Σπίτι Πολιτισμού της ΦΕΞ, ακριβώς όπως είχε συμβεί και με το «Αντί Διδακτορικού»! Ελπίζω να είναι εξίσου γουρλήδες και τώρα... Η παράστασή πάντως πήγε καταπληκτικά, ακόμα καλύτερα και από τα τσίπουρα που ήπιαμε μετά στην Παλιά Πόλη που είναι μοναδική! Αν πάτε, μην λησμονήσετε να πάτε στο Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης, όπου -όπως έμαθα- εκτίθεται πλέον και ένα υφαντό από ανθρώπινη τρίχα!!!

Συνδυαστική ερώτηση!

Επειδή μ' έχουν φάει τα πάνω-κάτω, η αποψινή ανάρτηση θα συνδυάσει το κοινό της Θεσσαλονίκης από τις 17/2 και το κοινό της Αθήνας από την παράσταση της 18/2 που τελείωσε πριν 40 λεπτά. Για να δούμε, ποιοι είναι αρκετά προσεχτικοί ώστε να βρουν ποιες φωτογραφίες αντιστοιχούν σε ποιο χώρο! Θα τις βάλω και ανάκατα, για να σας μπερδέψω...

-Λοιπόν, τι να βάλουμε σημάδι;

-Βάλε σημάδι τα γκρι καθίσματα!

-Να, κοίτα! Γκρι καθίσματα!

-Ο ίδιος χώρος με την πρώτη φωτογραφία!

-Ώπα! Άλλα καθίσματα, άλλος χώρος!

-Μα έχει το ίδιο φως με τη δεύτερη φωτογραφία...

-Πάλι τα γκρι καθίσματα!

-Ναι, αλλά έχω μπερδευτεί πια...

-Αυτοί τώρα πού είναι;

-Με τέτοια άνεση, μάλλον σπίτι τους!

-...

-Δεν ξέρω/δεν απαντώ.

Πάνε άλλες δύο παραστάσεις!

Μένουν άλλες 5 στη Θεσσαλονίκη και άλλες 11 στην Αθήνα!

Πού πας, κοπελιά;!

Κι εκεί που όλα πάνε μια χαρά στη χθεσινοβραδινή παράσταση, κάπου στα 2/3 της παράστασης, ξαφνικά ανοίγει η πόρτα που οδηγεί στην είσοδο της αίθουσας που παίζω στο Nixon! Ακούγεται η μουσική και ο κόσμος από το μπαρ, αλλά είναι κάτι στιγμιαίο. Το προσπερνώ. Αλλά, τσουπ! ξανανοίγει η πόρτα, κι ένα κεφαλάκι εμφανίζεται. Εξηγώ στην κοπελιά που βλέπω «δεν είναι εδώ οι τουαλέτες». Νόμιζα πως ξεμπέρδεψα... όταν ξαφνικά, η πόρτα ξανανοίγει για τρίτη φορά, ενώ εγώ προσπαθώ να συνεχίσω να παίζω! Διάλογος με τύπο που εμφανίστηκε από το πουθενά, για να υπερασπιστεί την κοπέλα:

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Η κοπέλα θέλει να δει την παράσταση.

ΕΓΩ
Μόνο που έχει σχεδόν τελειώσει.

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Δεν μπορεί να μπει, δηλαδή;

ΕΓΩ
Της έχουν πληρώσει το εισιτήριο ήδη;

ΝΤΟΥΛΑΠΑΣ
Όχι.

ΕΓΩ
Τότε να μην μπει!

Μα πού πας κοπελιά με 50' καθυστέρηση να μπεις σε παράσταση; Δεν είμαι ο γκόμενός σου να μπορείς να με στήνεις... Ας γνωρίσουμε λοιπόν το κοινό που ήρθε στην ώρα του χθες βράδυ!

Αυτοί όλοι δηλαδή γιατί δεν άργησαν;

Και να παρκάρουν βρήκαν, και όλα!

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 12 στην Αθήνα!

Back in Athens!

Επιστροφή στο Nixon μετά από μία εβδομάδα απουσίας και ευτυχώς όλα λειτούργησαν τέλεια! Λίγο κουρασμένος από το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, αλλά καλά θα κάνω να το συνηθίσω, γιατί αυτό θα γίνεται για άλλες 6 εβδομάδες.

Απόψε στην παράσταση είχαμε και κάτι που δεν μου είχε ξανασυμβεί! Ένας από τους θεατές, όχι, ψέμματα... Ο θεατής που απόψε γέλαγε όσο λίγοι, κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο: σηκώθηκε, μου ζήτησε συγγνώμη και πέρασε από μπροστά μου βγαίνοντας έξω! Ο λόγος; Είχε πιει 5 μπύρες και δεν μπορούσε να κρατηθεί από τα γέλια!!! Ε, εντάξει, του επέτρεψα να βγει, αλλά με το που βγήκε γύρισα στην παρέα του και τους είπα «όταν γυρίσει, να του πείτε πως έχασε τα καλύτερα αστεία»!

Όχι, δεν είναι ένας από αυτούς!

Ένας από αυτούς είναι! Αλλά δεν τον καρφώνω...

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 13 στην Αθήνα!

ΥΓ Κανονικά θα έπρεπε να το βάλω στην ανάρτηση της Θεσσαλονίκης αυτό το λινκ, αλλά οι τύποι είναι πολύ λαμόγια και μου το έστειλαν μόλις...

Πότε πέρασε μια εβδομάδα;!

Ούτε που κατάλαβα πότε ξαναήρθε η Τετάρτη! Μια επισοδειακή μετάβαση στη Θεσσαλονίκη, καθώς λόγω πανελλαδικής απεργείας δεν υπήρχαν τρένα, αεροπλάνα ή λεωφορεία. Ευτχώς ο υπέυθυνος του θεάτρου Σοφούλη ήταν Αθήνα και ανεβήκαμε παρέα με το αυτοκίνητο του. Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε 6 ώρες, καθώς πέσαμε σε βροχές, μπλόκα και την απαραίτητη παράκαμψη στα Τέμπη, μέσα από χιονισμένα βουνά, παγωμένους δρόμους και ομιχλώδεις ορίζοντες. Όμως, ναι, τα καταφέραμε και η παράσταση έγινε κανονικά!

Το κοινό όπως βλέπω εγώ δεξιά.

Το κοινό όπως βλέπω εγώ αριστερά.

Το κοινό όπως βλέπω εγώ ευθεία!

Όπως παρατηρείτε, το θέατρο Σοφούλη έχει μια αξιοπρόσεχτη διαρρύθμιση στην πλατεία: υπάρχει ένας διάδρομος εισόδου από το φουαγιέ στο κέντρο και μετά οι διάδρομοι προς τις θέσεις! Γιατί μου το χωρίζετε στα τρία το κοινό;! Ευτυχώς ο ήχος του γέλιου έβγαινε συμπαγής

Πάει άλλη μια παράσταση στη Θεσσαλονίκη. Μένουν άλλες 6!

Πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη!

Τι τρέξιμο ήταν αυτό;! Μόλις τώρα, δύο μέρες μετά την πρεμιέρα του «Αντί Διδακτορικού» στη Θεσσαλονίκη, κατάφερα να καθίσω να γράψω τι έγινε στις 3/2 στο θέατρο Σοφούλη! Φύγαμε!

Το θέατρο έξω. Μα τι ωραία αφίσα είναι αυτή δεξιά!

Το θέατρο μέσα. Μα τι ωραία πορτοκαλί χαλάκια!

Ναι, όπως βλέπετε το σκηνικό μου παραμένει το ίδιο. Μόνο που δεν ανεβοκατεβάζω τα χαλάκια που έχω στο Nixon. Όχι, βέβαια, αγόρασα τρία καινούργια για τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Πρεμιέρα με χρησιμοποιημένα χαλάκια; Ποτέ! Έτσι, όταν τελειώσουν οι παραστάσεις του «Αντί Διδακτορικού», εγώ θα έχω 6 πορτοκαλί χαλάκια μπάνιου. Λέω να τα κάνω ταπετσαρία...

Και μετά ήρθε το κοινό! Τι ωραίο κοινό ήταν αυτό! Όπως μου είπαν και σε μια πρωινή τηλεοπτική εκπομπή που πήγα στη Θεσσαλονίκη, το κοινό της πόλης είναι πολύ δύσκολο. Αν το κερδίσεις όμως, το κέρδισες για πάντα.... Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, το κοινό της πρεμιέρας!

Κάποιοι το βλέπουν μισοάδειο, άλλοι μισογεμάτο...

...εγώ απλώς άκουγα τα βροντερά γέλια!

Τι κοινό ήταν αυτό! Τους ευχαριστώ όλους για μια πρεμιέρα που μου άνοιξε την όρεξη για ακόμα περισσότερες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη. Και η χαρά δεν σταμάτησε τη μέρα της παράστασης, συνεχίζεται, καθώς αρκετοί είναι αυτοί που με βρήκαν στο facebook και μου έστειλαν τα συγχαρητήρια και τη γνώμη τους για την παράστασή μου!

Ας μιλούν οι άλλοι για μένα, είμαι ταπεινός...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους στο θέατρο Σοφούλη, που με φρόντισαν τόσο πολύ. Θωμά, τα φώτα ήταν τέλεια! Μάνο, ο ήχος ήταν καταπληκτικός! Δάφνη, οι συνεντεύξεις που έκλεισες ήταν μία και μία! Ένα ευχαριστώ και στο 4actors που μαζί με το θέατρο Σοφούλη κάνει τη συμπαραγωγή στη Θεσσαλονίκη. Γιώργο, θα σκίσουμε!  Και τα φιλιά μου στην Αθηνά και τον Χάρη που μαζί ανεβήκαμε από το Nixon στη Θεσσαλονίκη! [ακολουθεί υποσυνείδητο μήνυμα] Να πάτε να τους δείτε στο «Η Οφηλία είναι έγκυος». Περιμένω πώς και πώς να έρθει η άλλη Τετάρτη για να ξαναπαίξω στη Θεσσαλονίκη!

Η πρεμιέρα αρχειοθετήθηκε. Μένουν άλλες 7 παραστάσεις!

Μία κρύο, μία ζέστη!

Κι ενώ οι προηγούμενες μέρες (και νύχτες) ήταν τόσο κρύες στην Αθήνα, η νύχτα στις 29/01/10 ήταν μια ασυνήθιστα γλυκιά νύχτα για την εποχή. Πώς λοιπόν να μην έχουμ όλοι την καλύτερή μας διάθεση μας στο «Αντί Διδακτορικού»; Κι ας ήταν η 13η παράσταση της σεζόν, όλα κύλισαν τέλεια!

Το κοινό μάλιστα υπήρξε ιδιαίτερα θερμό στη συμμετοχή του, την οποία ούτε προκαλώ, ούτε επιδιώκω, ούτε επιζητώ, αλλά όταν συμβαίνει την αποδέχομαι και τη χρησιμοποιώ! Έτσι όταν ξαφνικά βρέθηκε μια κοπέλα που όταν ζήτησα να χειροκροτήσουν όσοι έχουν κάνει τέσσερις ξένες γλώσσες χειροκρότησε μόνο αυτή και μετά μου είπε πως μιλά «αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ρώσικα» αντέδρασα:

ΕΓΩ
Μα αυτές είναι οι τέσσερις γλώσσες που μιλάω κι εγώ! [στο υπόλοιπο κοινό] Αφήστε μας μόνους...

ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΙΝΟ
Χεχεχε!

Η ΚΟΛΛΗΤΗ ΤΗΣ
Το ξέρει, είναι η 2η φορά που έρχεται να σε δει!

ΕΓΩ [στο υπόλοιπο κοινό]
Αφήστε μας μόνους... ΤΩΡΑ!

ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΙΝΟ
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!

«Κι εγώ σου λέω πως αυτή ήταν βαλτή!»

«Βαλτή δεν ξέρω, καλοβαλμένη σίγουρα, γύρισα και την είδα!»

Πάει και αυτή η παράσταση. Μένουν άλλες 14!

ΥΓ Στην ανάρτηση της προηγούμενης παράστασης ζήτησα ένα TGV για να ανεβοκατεβαίνω Θεσσαλονίκη από την άλλη εβδομάδα. Νομίζω πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να φτιαχτεί ένα τέτοιο τρένο στην Ελλάδα....

Πουλόβερ, παλτό και πάμε!

Άλλη μια Πέμπτη που οι θαρραλέοι των Αθηνών αψήφησαν το κρύο και ήρθαν στο Νixon! Ανάμεσα στους θαρραλέους αυτούς, και μια ομάδα συναδέλφων από τις μεταγλωττίσεις, που όταν τους πήρα χαμπάρι πως είχαν έρθει να δουν παράσταση, αγχώθηκα! Τα πράγματα όμως κύλησαν ομαλά, και τα γέλια κύλησαν κελαριστά.

«Ακούς κάτι να τρέχει; Νερά είναι;»

«Τα γέλια τα κελαριστά είναι, βρε!»

Πάει άλλη μία παράσταση! Μένουν άλλες 15!

ΥΓ Από την άλλη εβδομάδα θα μετράω ανάποδα και πόσες μένουν στη Θεσσαλονίκη. Παράκληση, μπορούμε να φτιάξουμε ένα τέτοιο τρένο για να ανεβοκατεβαίνω;

Ψηλά τα χέρια!

Παραδίνονται στο χιούμορ μου; Κυνηγάνε κάποιο κουνούπι; Ετοιμάζονται για βουτιά; Δεν μπορώ να ξέρω γιατί και οι δύο τους στην πρώτη σειρά είναι με τα χέρια ψηλά. Τι να πω, σηκώνω τα χέρια μου...

Θα μείνω με την απορία.

Με την απορία θα μείνω.

Πάει και αυτή η παράσταση... Μένουν άλλες 16!

Άλλες 16 στην Αθήνα! Γιατί σε 10 μέρες ξεκινάνε οι 8 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη! Μου ήρθε και το βιντεάκι για τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, το οποίο είναι παρόμοιο με αυτό της Αθήνας. Κάπως έπρεπε να τα κάνω να ξεχωρίζουν, κι έτσι άλλαξα την αρχική εικόνα! Θαυμάστε λοιπόν!

Κρίση; Κρύο; Κράτει!

Ιδού οι 21 θαρραλέοι που αψήφησαν κάθε δυσκολία και ήρθαν χθες βράδυ να δουν τη 10η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» ! Γιατί τα προβλήματα τα αντιμετωπίζουμε με θάρρος και γέλιο, όχι με δειλία. Πάνω τους, αντάρτες του χιούμορ!

Κάτω η κρίση!

Κάτω το κρύο!

Μία ακόμα παράσταση στο αρχείο. Μένουν άλλες 17!

Το ξορκίσαμε το κακό!

Όλα κύλησαν καταπληκτικά χθες! Όλα λειτούργησαν:
Το ντίμερ δεν κάηκε!
Ο προτζέκτορας δεν έσβησε!
Η μπαταρία του μικροφώνου δεν τελείωσε!
Εγώ δεν ακύρωσα παράσταση λόγω πυρετού!

Και το καλύτερο; Το Nixon γέμισε κόσμο. Και γέλια. Και άντε μετά να μη χαζοχαίρομαι εγώ μετά!

Τι είναι αυτά τα σκοτάδια; Γιατί κρύβεται ο κύριος;!

Πολύ καλύτερα! Γεμάτο το Nixon λέμε, σολντ-άουτ!

Και σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να σας παρουσιάσω το χώρο που θα φιλοξενηθεί η παράστασή μου στη Θεσσαλονίκη. Από Τετάρτη 3/2, και κάθε Τετάρτη, το «Αντί Διδακτορικού» ανεβαίνει για πρώτη φορά Θεσσαλονίκη, για 8 παραστάσεις, στο θέατρο Σοφούλη!

Κάπου εδώ θα βάλω τα τρία πορτοκαλί χαλάκια!

Οπότε, ας πέσει σύρμα! Όσοι είστε απο Θεσσαλονίκη, όσοι έχετε γνωστούς στη Θεσσαλονίκη, ακόμα και η Θεσσαλονίκη η ίδια αν με διαβάζει, έλατε! Κάθε Τετάρτη θα ανεβαίνω Θεσσαλονίκη, και μετά κάθε Πέμπτη και Παρασκευή θα συνεχίζω κανονικά στην Αθήνα.

Πάει και αυτή η παράσταση. Μένουν άλλες 18!

Νομίζω πως ξεμπερδέψαμε...

...με την κατάρα των τεχνικών προβλημάτων! Αφού τελείωσε και η μπαταρία 5 λεπτά πριν τη λήξη της παράστασης (οπότε ξέρω πια πως μια μπαταρία βγάζει 8 παραστάσεις), νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι που να μην έχει συμβεί στις φετινές παραστάσεις του «Αντί Διδακτορικού»! Όπως και να 'χει, η παράσταση ολοκληρώθηκε όπως ξεκίνησε: με επιτυχία!

«Τι ωραία που ήταν, να ξανάρθουμε!»

«Να ξανάρθουμε, αλλά να καθίσουμε σε τριθέσιο!»

Και έγινε και κάτι ακόμα χθες, πριν την παράσταση: το προχθεσινό μου παραλήρημα στο twitter για τη λιτότητα και την οικονομική κρίση, έγινε θέμα στο tvxs! Και το περιεχόμενo μού ενέπνευσε για την κατεύθυνση που ίσως πρέπει να πάρει ο επόμενος σταντ-απ μονόλογός μου...

Πάει άλλη μία παράσταση! Μένουν άλλες 19!

Αντί Καταθλιπτικού

Μόλις διάβασα εδώ για έναν τύπο στο Χονγκ-Κονγκ που άρχισε να μοιράζει χρήματα σε αγνώστους στο δρόμο, επειδή, όπως δήλωσε, ένοιωθε θλίψη και μοίρασε τα χρήματα για να «ευθυμήσει». Με τα ίδια χρήματα που μοίρασε θα μπορούσε να είχε έρθει στο Nixon και να δει το «Αντί Διδακτορικού»! Εντάξει, μπορεί να μην καταλάβαινε τι έλεγα, αλλά σίγουρα θα τον είχαν συμπαρασύρει τα γέλια των άλλων. Γιατί το γέλιο είναι όντως μεταδοτικό!

Ορίστε, αυτοί γιατί δεν βγήκαν να μοιράσουν λεφτά;

Μα επειδή δεν είχαν κατάθλιψη χθες βράδυ!

Δεν ξέρω αν φαίνονται οι άδειες θέσεις (εντάξει, φαίνονται, το ξέρω!). Κάθε άδεια θέση είναι μια χαμένη ευκαιρία γέλιου. Μήπως να πήγαινα να παίξω στο Χονγκ-Κονγκ;...

Πάει μια παράσταση ακόμα. Μένουν άλλες 20!

Και σιγά...

...να μη συνέβαινε κάτι. Όλα στημένα, όλα έτοιμα, και τσάφ! καίγεται το ντίμερ που ελέγχει τους προβολείς. Αλλά, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια! Η παράσταση έγινε κανονικά και γελάσαμε πάρα πολύ και απόψε.

Αυτοί μάλλον πέρασαν καλά!

Κι αυτοί, θαρρώ, επίσης!

Και κάτι πικάντικο, πριν κλείσω. Αντιγράφω από τα μεθαυριανά κουτσομπολίστικα περιοδικά: «γνωστή μέτζο γιόρτασε την ονομαστική της εορτή παρακολουθώντας παράσταση σταντ-απ!» Χρόνια πολλά, συναδέλφισσα, γειτόνισσα, φίλη!

Πότε έγινε και τούτη η παράσταση;! Μένουν άλλες 21!

Καλή χρονιά!

Ποια ρεβεγιόν και ποιες εξόδους, φέτος έζησα από τις ωραιότερες Πρωτοχρονιές! Στην αλλαγή του χρόνου κέρδισα το φλουρί και μόλις επέστρεψα από μια παράσταση του «Αντί Διδακτορικού» που την ευχαριστήθηκα όσο λίγες! Αλλά και το κοινό, μια χαρά πέρασε! Μόνο το «Πάει ο παλιός ο χρόνος» που δεν τραγουδήσαμε, θα μπορούσαμε να το είχαμε μοιράσει, να τραγουδούσαν οι μεν «Καλή Χρονιά» και να τους απαντούσαν οι δε «Χρόνια Πολλά». Ας το κάνω φωτογραφικά, έστω...

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Ας γιορτάσουμε παιδιά

Και του χωρισμού ο πόνος

Ας κοιμάται στην καρδιά

Καλή Χρονιά! (δις)

Χρόνια Πολλά! (δις)

ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ Η ΧΡΥΣΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!

Κι αν η αποψινή ανάρτηση σας φαίνεται υπερβολικά καλαμποκάτη ("too corny" που θα έλεγαν και οι αγγλόφωνοι), φταίει που πριν την παράσταση μια φίλη του «Αντί Διδακτορικού» που είχε έρθει και πέρυσι, όχι μόνο ξαναήρθε, αλλά μου έφερε κι ένα δώρο με το οποίο στολίσα το σκηνικό!

"Anstatt Doktorates" Neujahrsgala!

Δεν μου έφερε το ποτήρι. Ούτε και τα χαλάκια! Τη γλάστρα μού έφερε! Εμείς και η Βιέννη στολίζουμε τη σκηνή με άνθη την Πρωτοχρονιά! Σ' ευχαριστώ, Αθηνά, πραγματικά με συγκίνησες.

Ακόμα μία παράσταση αρχειοθετήθηκε. Μένουν άλλες 22!

Να τα πούμε;

Εγώ μια φορά τα είπα και χθες, παραμονή Χριστουγέννων στο Nixon! Τα σέβη μου στο τολμηρό κοινό που επέλεξε να έρθει στο «Αντί Διδακτορικού» από το να πάει να κάνει ένα ακόμα ρεβεγιόν. Έτσι, ενώ οι φίλοι τους σαβούρωναν και χόντραιναν, το εκλεκτό κοινό της παράστασής μου έκανε κοιλιακούς από τα γέλια και έχανε πόντους! Τώρα, είναι όλοι τους έτοιμοι να υποδεχτούν το νέο έτος γραμμωμένοι, σφριγηλοί και κυρίως με το χαμόγελο στα χείλη!

Φανερά αδυνατισμένοι από τα γέλια...

...ειδικά οι του μπροστά καναπέ: σχεδόν χάθηκαν!

Ακόμα μία παράσταση αρχειοθετήθηκε. Μένουν άλλες 23!

Νο πυρεταράν!

Και μετά την ακύρωση της Πέμπτης, ήρθε η δικαίωση της Παρασκευής. Έχοντας νικήσει τον πυρετό, έκανα την παράστασή μου κανονικότατα και χωρίς τεχνικά προβλήματα! Μάλλον τρίτωσε το κακό, οπότε πάμε φουλ για μεγάλες επιτυχίες.

Σ' αυτό το σημείο, είναι που βάζω τις φωτογραφίες του κοινού που παρακολούθησε την παράσταση. Χθες όμως την ώρα που τις τραβούσα, ένας παντρεμένος με ρώτησε «κι αν είχα έρθει με την γκόμενα;» και μια φρικτή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου: λες να χάνω με αυτά που κάνω το σημαντικό κομμάτι της αγοράς που ονομάζεται «παράνομα ζευγάρια»; Και επιπλέον, με συμφέρει να κάνω κάτι τέτοιο;! Πρέπει να αποφασίσω τι θα κάνω...

Πρέπει επιτέλους να αποδεχτώ

πως δεν ξέρω να βγάζω φωτογραφίες...

Όχι, εντάξει, αυτή είναι καλούτσικη!

Πάει άλλη μία παράσταση. Μένουν άλλες 24!

Kαταραμένε πυρετέ!

Με ανάγκασες να ακυρώσω παράσταση! Άδειοι έμειναν οι καναπέδες του Nixon, άδειοι, μόνοι κι έρημοι... Μα να είμαι εγώ το τεχνικό πρόβλημα αυτή τη φορά;!

Κουλτουροφωτό προτζέκτορα με απλίκες.

Μια παράσταση που δεν έγινε. Μένουν άλλες 25