Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Αντί Διδακτορικού @ Nixon

Μακάρι να μπορούσα να ευχαριστήσω προσωπικά τους 592 θεατές που ήρθαν στο Nixon και παρακολούθησαν κάποια από τις 16 παραστάσεις του «Αντί Διδακτορικού» που δόθηκαν εκεί. Δεν μπορώ όμως. Μπορώ όμως να κάνω μια ανάρτηση, ελπίζοντας πως ίσως κάποιοι τη διαβάσουν.

Αρχίζω λοιπόν τούτο το μικρό απολογισμό με τα βιντεάκια που γυρίστηκαν ειδικά για αυτή την παράσταση. Τα δύο πρώτα κυκλοφορούν εδώ και καιρό στο διαδίκτυο. Το τρίτο όμως, που παιζόταν στην έναρξη της παράστασης, ανεβαίνει για πρώτη φορά. Όσοι τα έβλεπαν, παραξενεύονταν που ήταν τόσο σοβαρά. Καιρός λοιπόν να αποκαλυφθεί ποιοι ήταν οι συγγραφείς των κειμένων που ακούγονται...

απόσπασμα χορικού από τις «Βάκχες» του Ευριπίδη

Τα γυρίσματα έγιναν στις 25/1 στην Ανάβυσσο. Ήταν μια βροχερή Κυριακή, με τον τέλειο φωτισμό για τη διάθεση που θέλαμε να δώσουμε στα βίντεο. Μόνο που μόλις φτάσαμε στην παραλία, τα σύννεφα άνοιξαν και εγώ έσκαγα με το σκουφί!

απόσπασμα χορικού από τις «Χοηφόρες» του Αισχύλου

Και ακολουθεί το εναρκτήριο βίντεο της παράστασης. Στο Νixon έπαιζα στη μικρή αίθουσα προβολών που υπάρχει εκεί. Αρχικά ήθελα να καλύψω την οθόνη, όμως μετά είπαμε να ξεκινάμε με ένα βίντεο. Αυτό το βίντεο άνοιξε το «Αντί Διδακτορικού» στις 9/2 στο Νixon.

απόσπασμα από τον «Αίαντα» του Σοφοκλή

Σκηνοθέτης των βίντεο είναι ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος, τον οποίον και ευχαριστώ για όλη τη δουλειά που έκανε, καθώς και για την υποστήριξη στα φώτα και τον ήχο καθόλη τη διάρκεια των παραστάσεων. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στον Χρήστο Τριανταφύλλου που έγραψε τη μουσική επένδυση. (Είμαστε στα 594 «ευχαριστώ»)

Το «Αντί Διδακτορικού» είναι ένα one-man stand-up comedy show. Είναι σαφές πως μόνο "one-man" δεν μπορεί να είναι! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιώργο Κατινά, ηθοποιό και σκηνοθέτη, που αντί να κάτσει να ασχοληθεί με τα δικά του, με βοήθησε κάνοντας την παραγωγή της παράστασής μέσω της εταιρείας του 4actors. Το τι τράβηξε δεν λέγεται... Τα άγχη μου αν θα έχουμε κόσμο, τις ανασφάλειές μου που δεν γέλασαν σε ένα σημείο, τις αφόρητες απαιτήσεις μου («όχι, Γιώργο, δεν θα βάλουμε κόσμο στα σκαλάκια», όχι πως χρειάστηκε κιόλας).

Τρεις λοιπόν ήμασταν κάθε βράδυ στο Nixon για αυτή την παράσταση: ο Γιώργος στην είσοδο, ο Κωνσταντίνος στην κονσόλα και εγώ στη σκηνή. Και να 'μαστε και μετά την τελευταία παράσταση στις 5/5 στον τελευταίο από τους απίστευτα αναπαυτικά καναπέδες της αίθουσας. Όσο μαλλί μού λείπει, το έχουν αυτοί οι δύο σε μούσια! Ο Πιλάβιος είναι ο αριστερά, ο Κατινάς είναι ο δεξιά, εγώ είμαι ο κέντρο! (Και με το «ευχαριστώ» του Γιώργου, εχουμε φτάσει αισιώς στα 595) Η φωτογραφία είναι από κινητό, γιατί ενώ ήθελα να κάνω ένα μεγάλο και εκτένές φωτογραφικό αφιέρωμα για τα όσα παρασκηνιακά γίνονταν πριν και μετά την παράσταση, ξέχασα να φορτίσω την μπαταρία της ψηφιακής! Τόσο μου κόβει ώρες-ώρες... Έβγαλα κάποιες πριν την παράσταση, οπότε λέω να παραθέσω την πιο καλλιτεχνική που απεικονίζει την αίθουσα από το προβολείο ενώ ο Κωνσταντίνος ρυθμίζει τον προτζέκτορα.

Δεν τελειώσαμε με τις ευχαριστίες! Μεγάλο και τεράστιο «ευχαριστώ» στο συνάδελφο κωμικό και φίλο Δημήτρη Δούκογλου που σχεδίασε την αφίσα της παράστασης. Ο Δημήτρης έχει τραβήξει κι αυτός μεγάλες γκρίνιες κατά το σχεδιασμό της αφίσας και είναι από τους ανθρώπους που έχει ζήσει την πορεία του «Αντί Διδακτορικού» από την πρώτη παρουσίαση της παράστασης στις Νύχτες Κωμωδίας μέχρι την πρεμιέρα στο Nixon. Ατελείωτες συνομιλίες στο msn περί αστείων και δομής κειμένου, ατελείωτες κουβέντες περί χρωμάτων και γραμματοσειρών, είναι να μην καταπιαστούν με δουλειά δύο Κριοί. (Στα πόσα «ευχαριστώ» είμαστε; Α, στα 596)

Από την πρώτη πρόταση για την αφίσα του 2008...
(εννοείται πως δεν ήταν αυτή η τελική αφίσα!)

...στην τελική αφίσα για τις παραστάσεις του 2009!

Πολλά και διάφορα «ευχαριστώ» σε όλους στο Nixon! Στους ιδιοκτήτες, τις σερβιτόρες, τους μπάρμαν, τους μάγειρες, όλους όσους χωρίς να ξέρουν βοηθούσαν στο να παρουσιάζεται η παράσταση μου σ' ένα χώρο που λάτρεψα με το που είδα! Γιατί όταν είδα την αίθουσα προβολών στο Nixon είπα μέσα μου «σταντ-απ φέτος θα παίξεις εδώ ή πουθενά»! Και αυτό έγινε! Επίσης «ευχαριστώ» στους φίλους μου, που με συμβούλευαν και με στήριξαν! Βαρέθηκα να μετράω, χίλια ευχαριστώ προς κάθε κατεύθυνση! Πάμε! Τίτλοι τέλους! Τους τίτλους τέλους που έπαιζαν και στην παράσταση.

Σας ευχαριστώ!

«Καλύτερο Κοινό της 5/5» αναδείχθηκε το κοινό της τελευταίας παράστασης στο Nixon του «Αντί Διδακτορικού». Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού το γέλιο τους και το χειροκρότημά τους τούς χάρισε δικαιωματικά τον τίτλο αυτό. Όμως εγώ δεν τους φέρθηκα σωστά... Η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής με πρόδωσε! Έτσι κατάφερα να βγάλω μόνο τη μία πλευρά φωτογραφία.

Όμως και η άλλη πλευρά του Nixon ήταν γεμάτη! Δεν έχω αποδεικτικά στοιχεία, αφιερώνω όμως την επόμενη φωτογραφία στο κοινό που απόψε κάθισε σε αυτούς τους καναπέδες!

Τῷ ἄγνωστῳ θεατῇ.

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Σας ευχαριστώ!

Η επιτροπή απονομής του τίτλου «Καλύτερου Κοινού της 4/5» πρέπει να ξυπνήσει σε λίγες ώρες, οπότε απονέμει τον προαναφερθέντα τίτλο σε όλους όσους ήρθαν στην προτελευταία παράσταση του «Αντί Διδακτορικού» στο Nixon. Ας γνωρίσουμε τους νικητές!

Άραγε χειροκροτούν κατά συνείδηση...

...ή πρόκειται για χειροκρότημα εμπιστοσύνης;

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

Σας ευχαριστώ!

Ο τίτλος «Καλύτερου Κοινού στις 2/5» απονέμεται στους 20 θεατές που προτίμησαν «Αντί Τριημέρου» το «Αντί Διδακτορικού» που παρουσιάστηκε στη Μικρή Χώρα στα πλαίσια του bob theatre festival. Η Μικρή Χώρα είναι ένας χώρος πολύ διαφορετικός από το Nixon: μαύροι τοίχοι, μαύρο πάτωμα, όλα μαύρα! Έσπασα αυτή τη μαυρίλα με το γνωστό μου σκηνικό: 3 πορτοκαλί χαλάκια.

Θέλω να μιλήσω για αυτά τα πορτοκαλί χαλάκια. Αντιπροσωπεύουν τα 3 απαραίτητα στοιχεία που θεωρώ πως απαιτούνται για μια καλή παράσταση σταντ-απ. Έχουμε και λέμε: (α) καλό κείμενο (β) καλή παρουσίαση (γ) κοινό. Τα (α) και (β) είναι φυσικά δική μου υποχρέωση. Το (γ) είναι όμως αυτό που ολοκληρώνει την παράσταση. Χωρίς το κοινό, δεν κάνω σταντ-απ, απλώς παραμιλάω. Και ξέρετε τι λένε για όσους παραμιλάνε και γελάνε μόνοι τους. Πως είναι τρελοί! Οπότε χρειάζομαι το κοινό, γιατί αλλιώς θα βρεθεί κανείς και θα με πάρει είδηση και τότε θα με τρέχουν και θα μου παίρνουν μέτρα για το γνωστό λευκό μακρυμάνικο πουκάμισο. Και όχι τίποτα άλλο, έχω παχύνει και το λευκό θα το τονίζει!

Ας γνωρίσουμε όμως τους τυχερούς κατόχους του τίτλου, γνωστούς και ως μεταβλητή (γ) στην εξίσωση μιας καλής παράστασης σταντ-απ.

Να σημειωθεί πως τα καθίσματα είναι ΙΚΕΑ...

...όπως και τα χαλάκια άλλωστε.

mike VS seats