Ώπα! Ώπα! Ώπα!

Και ενώ το κοινό της τηλεόρασης ψήφιζε για το ποιο τραγούδι θα στείλει η Ελλάδα στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, το κοινό του «Αντί Διδακτορικού» στης 12/03 ψήφιζε γέλιο!

Κοινό δεξιά, κοντινό!

Κοινό αριστερά, γενικό!

Πάει κι αυτή η παράσταση. Μένουν άλλες 4!

Stand-up talaipory!

Από σαράντα κύματα περνάει το «Αντί Διδακτορικού» αυτή την εβδομάδα! Γιατί ωραία είναι να παίζεις στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη, αλλά όχι όταν έχει πανελλαδική απεργία την Πέμπτη και πρέπει να γυρίσεις οπωσδήποτε Αθήνα. Ω, ναι, θα έχω να το λέω πως έκανα 5 ώρες να ανέβω με το τρένο για να παίξω 80 λεπτά και να φύγω αμέσως μετά την παράσταση με αυτοκίνητο μέσα στη βροχή κάνοντας 7 ώρες για να φτάσουμε Αθήνα...

Τι σκοτάδια είναι πάλι αυτά;!

Για ρίξε λίγο φως!

Α, πολύ καλύτερα!

Μαράζι το είχα που τις πρώτες εβδομάδες που είχε γεμίσει η Θεσσαλονίκη με μπάνερ της παράστασης, δεν είχα καταφέρει να φωτογραφίσω κανένα στο δρόμο. Καλά, εντάξει, δεν είχε γεμίσει, αλλά γιατί να μην έχω τη φάτσα μου σε φωτογραφία αναρτημένη μπροστά στον «Τερκενλή»; Τα μπάνερ κατέβηκαν από το κέντρο, έχει ξεμείνει ένα όμως στην οδό Σοφούλη, στην Καλαμαριά, κοντά στο θέατρο! Ιδού!

 

Κουκλί, σε λέω, κουκλί!

Η λάμπα δεξιά προσδίδει κάτι αρτιστίκ, νεσπά;

Αυτά έγιναν στη Θεσσαλονίκη, στις 10/03/10, στην 6η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο θέατρο Σοφούλη. Τι έγινε όμως στην Αθήνα, στις 11/03/10, στην 22η  παρουσίαση της παράστασης για φέτος στο Nixon; Αφού τα κατάφερα να παίξω μετά το καρ-λαγκ που είχα, πάλι καλά!

ΑΑΑ! Τώρα το είδα, έφαγα κόσμο από δεξιά...

...μάλλον το καρ-λαγκ με επηρέασε ως φωτογράφο!

Για να μπαίνουμε στην τελική ευθεία!

Έμειναν 2 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη

και άλλες 5 παραστάσεις στην Αθήνα.

Και μετά πάπαλα το «Αντί Διδακτορικού»!

Headbanging! Yeah!

Ξεκίνησα ηχογραφήσεις για τη σειρά "I'm in the band" όπου παίζω επιτέλους τον παλαίμαχο ροκά! Με μαλλί! Μακρύ μαλλί! Νααααααααααααααααααι! (πολύ ψηλή νότα, όλο φαλτσέτο!)

Εννοείται πως παίζω τον τραγουδίστή, τον απόλυτο φροντ-μαν, τον θεό του χεντ-μπάνγκινγκ! Α, ο ήρωας έχει και όνομα, τον λένε Ντέρεκ, και είναι ο τύπος στη φωτό με το μικρόφωνο.

Εγώ κάηκα στο 21...

Χθες βράδυ ήταν η 21η παρουσίαση του «Αντί Διδακτορικού» στο Nixon για τη φετινή σεζόν. Και ήταν η χειρότερη παράσταση που έχω δώσει εκεί... Λόγω μιας κακής συνεννόησης, όπου δεν φταίει κανείς και φταίνε όλα, έχασα την έναρξή μου! Μπήκα καθυστερημένος σε σχέση με το εναρκτήριο βίντεο. Και απλώς, επί 80 λεπτά που κράταγε η παράσταση, αισθανόμουν κουρέλι, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί και άλλα τέτοια γραφικά. Το κοινό χαμογελούσε σε όλη τη διάρκεια και γελούσε, και μετά την παράσταση μού έλεγαν «συγχαρητήρια» και πόσο τους άρεσε. Κι εγώ ήθελα να ζητήσω συγγνώμη, γιατί είδαν τη χειρότερη παράσταση που είδαν. Ευτυχώς μετά είχα να πάω στο σπίτι ενός φίλου σε μια εκπληκτική παρέα και το μυαλό μου δεν ασχολήθηκε όλο το βράδυ με αυτό.

Να, βλέπετε, δεν θέλουν να με πνίξουν!

Εγώ ήθελα να πέσω να πνιγώ όμως...

Πάει κι αυτή η παράσταση! Μένουν άλλες 6 στην Αθήνα!

Θεσσαλονίκη-Αθήνα: 5-20

Και δεν αναφέρομαι σε αποτέλεσμα κάποιας αθλητικής αναμέτρησης, αλλά στον αριθμό των παραστάσεων του «Αντί Διδακτορικού» που έχει δοθεί ως τώρα σε κάθε πόλη!

Το IC54 με ανέβασε Θεσσαλονίκη μια μέρα πριν την παράσταση. Έτσι βρέθηκε χρόνος για μία συνέντευξη σε περιοδικό με φωτογράφιση στα Λαδάδικα (πάλι ρεζίλι γίναμε!), δύο ραδιοφωνικές συνεντεύξεις και μία εμφάνιση σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή της ΕΤ3. Μετά από όλο αυτό το τρέξιμο ήρθε η στιγμή για να κάνω αυτό που είχα ανέβει να κάνω: παράσταση στο θέατρο Σοφούλη.

Τετάρτη, 3/3/10, αναγγελία οικονομικών μέτρων...

...απεργία ταξί στη Θεσσαλονίκη...

...όμως το κοινό της Θεσσαλόνικης ήρθε!

Την επόμενη μέρα, το ΙC54 με κατέβασε Αθήνα. Ούτε συνεντεύξεις, ούτε απεργίες, ούτε χρόνος να ξεκουραστεί κανείς! Γιατί ήταν η μέρα Πέμπτη, και αυτό σήμαινε ένα πράγμα: παράσταση στο Nixon.

Στις 4/5/10 όλοι ασχολούνταν με ένα DVD...

...γι' αυτό υπάρχουν άδειοι καναπέδες!

Άλλες 2 παραστάσεις στο αρχείο.

Μένουν 3 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη

και 7 παραστάσεις στην Αθήνα!